مـاهـزاد؛

چقدر توصیفت از رنگ خاکستری و مشکی و تشبیه کردنشون به بی‌حوصلگی و سوگواری جالب و خاص بود! سکوت و تنهایی برای فرار از دردها .. چقدر راه حل غیر منصفانه؛ ولی موثریه نه؟ قلمت خیلی زیبا و گیراس؛ چیزی که درمورد قلمت از همه بیشتر توجه‌ام رو جلب کرد؛ عمیق بودنش بود! انگار هر چی بیشتر می‌خوندم بیشتر غرق متن می‌شدم .. تم کاور خیلی هماهنگ و مرتبط با متنه، آهنگ هم که از فیوامه :)) و باز هم مرتبط. خسته نباشی جان؛ لذت بردم از این پست دلربا و دلنشینت.

خیلی زیبا بود آبجی کوچولو🤏🏻 قلم قشنگی داری واقعا قابل تحسینه به زبون ساده ولی گیرا توصیف کردی

سیاهی برایش دیگر فقط نبودنِ نور نبود؛ شکلِ تمام چیزهایی بود که نمی‌توانست به زبان بیاورد. شکلِ دلتنگی‌هایی که هیچ‌وقت اعتراف نشدند. شکلِ دوست داشتن‌هایی که به موقع گفته نشدند. شکلِ آدم‌هایی که ماندن را بلد نبودند و زخم‌هایشان را برای همیشه جا گذاشتند.

فکر می‌کنم اولین باره که قلمتو خوندم و وای) جداََ فیو بود نمی‌دونم چجوری توصیفش کنم. هم حقیقتو به تصویر کشید، هم درد رو، و هم زندگی رو. مشتاق شدم بیشتر از قلمِ فیوت بخونم و لذت ببرم. اوه و آهنگت. کاملاً مطابق متنت‌ـه. عاشقم کردی خسته نباشی.

خیلی قشنگ تونستی یه حالِ سنگین و خسته رو با کلمه‌ها تصویر کنی، بدون اینکه متن زیادی شلوغ یا مصنوعی بشه. مخصوصاً اون قسمتی که خاکستری رو رنگِ بین امید و ناامیدی دونسته بودی، خیلی قشنگ بود. پایانش هم خیلی دوست داشتم؛ اینکه بعد از این همه سیاهی، یه نور خیلی کوچیک رو می‌بینه و هنوز یه ذره جرئت برای نگاه کردن به فردا داره. کلاً متن یه غمِ آروم و واقعی داشت که خیلی راحت می‌شد باهاش ارتباط گرفت. قلمت واقعاً حس داره.

میان تمام رنگ‌هایی که روزی برایش معنایی داشتند، فقط خاکستری باقی مانده بود

رنگی که نه به روشنیِ امید تعلق داشت و نه به تاریکیِ کاملِ ناامیدی. چیزی میان این دو؛ درست شبیه خودش

دیگر فرقی میان روشناییِ بیرون و تاریکیِ درونش نمی‌دید

نه ناگهانی، نه با یک اتفاق بزرگ. آرام‌آرام. ذره‌ذره. مثل جوهری که در آب پخش می‌شود و هیچ‌کس متوجه لحظه‌ای که رنگِ شفاف آب از بین می‌رود نمی‌شود

اول، فقط چند خاطره کم‌رنگ شدند. بعد، چند لبخند از صورتش رفتند. بعدتر، اعتمادش. و در آخر، خودش را میان انبوهی از سکوت پیدا کرد؛ کسی که هنوز نفس می‌کشید، راه می‌رفت، حرف می‌زد و می‌خندید، اما چیزی درونش مدت‌ها بود که دیگر زندگی نمی‌کرد

سیاهی برایش دیگر فقط نبودنِ نور نبود؛ شکلِ تمام چیزهایی بود که نمی‌توانست به زبان بیاورد. شکلِ دلتنگی‌هایی که هیچ‌وقت اعتراف نشدند. شکلِ دوست داشتن‌هایی که به موقع گفته نشدند. شکلِ آدم‌هایی که ماندن را بلد نبودند و زخم‌هایشان را برای همیشه جا گذاشتند

گاهی با خودش فکر می‌کرد شاید اگر کمی کمتر دوست می‌داشت، اگر کمی کمتر دل می‌بست، اگر برای رفتنِ آدم‌ها آماده‌تر بود، حالا این‌همه خاکستری نبود. اما مگر آدم می‌تواند برای شکستن آماده باشد؟

بعضی آدم‌ها درست زمانی وارد زندگی‌ات می‌شوند که فکر می‌کنی دیگر هیچ‌کس نمی‌تواند رنگی به دنیایت اضافه کند. می‌آیند، آرام‌آرام به روزهایت رنگ می‌دهند، به سکوت‌هایت معنا می‌بخشند و کاری می‌کنند باور کنی شاید این بار فرق دارد. و بعد، درست همان‌طور که آمده‌اند، می‌روند. و تو می‌مانی و دنیایی که بعد از رفتنشان، دیگر شبیه قبل نیست. برای همین بود که دیگر از رنگ‌ها خوشش نمی‌آمد. رنگ‌ها یادآور چیزهایی بودند که از دست داده بود. خاکستری را دوست داشت؛ چون دروغ نمی‌گفت. قول روشنایی نمی‌داد. ادعای نجات نداشت. فقط بود؛ سرد، بی‌طرف و صادق. و سیاه را بیشتر از همه می‌فهمید؛ چون سیاهی هیچ‌وقت از او نمی‌خواست وانمود کند حالش خوب است. در تاریکی می‌توانست خودش باشد. می‌توانست لبخند نزند. می‌توانست دلتنگ باشد.

می‌توانست اعتراف کند که بعضی شب‌ها هنوز دلش برای گذشته تنگ می‌شود، برای صدایی که دیگر نمی‌شنود، برای دستی که دیگر در دستش نیست و برای آدمی که شاید حتی یک‌بار هم نفهمید چقدر دوست داشته شده

شاید عجیب بود، اما گاهی تنهایی امن‌تر از بودن کنار کسی بود که هر لحظه ممکن بود ترکت کند