مـاهـزاد؛

یک شبِ بارانی

ساعت از دو نیمه‌شب گذشته بود و کافه تقریباً خالی شده بود. صدای آرام باران از پشت شیشه‌ها می‌آمد و نور کم‌رنگ چراغ‌ها فضای نیمه‌تاریک کافه را پر کرده بود. چان طبق معمول مشغول جمع کردن میزها بود که چشمش به مینهو افتاد؛ همان مشتری همیشگی که همیشه گوشه‌ی کافه می‌نشست و تا آخرین ساعت باز بودن آنجا می‌ماند. چان به سمتش رفت و گفت: «می‌دونی ساعت چنده؟» مینهو بدون اینکه نگاهش کند جواب داد: «دو و نیم.» چان پوزخند زد و گفت: «پس می‌دونی وقت رفتنه؟» مینهو این بار سرش را بالا آورد و آرام گفت: «تو هم هنوز اینجایی.» چان فنجان خالی را از روی میز برداشت و جواب داد: «من اینجا کار می‌کنم. تو چه بهونه‌ای داری؟» مینهو چیزی نگفت. چان می‌خواست میز را جمع کند که متوجه شد مینهو خوابش برده. چند لحظه همان‌جا ایستاد و بعد آرام صدایش زد: «هی...» مینهو چشم‌هایش را باز کرد و با صدای گرفته‌ای پرسید: «چند وقته اینجایی؟» چان گفت: «از وقتی فهمیدم مشتری‌های عجیب ساعت دو شب میان.» مینهو لبخند کمرنگی زد و گفت: «پس هنوز عجیبم.» چان شانه‌ای بالا انداخت. «خیلی.» مینهو خواست از جایش بلند شود اما چان لرزش دست‌هایش را دید. مکث کرد و پرسید: «خوبی؟» مینهو چند ثانیه ساکت ماند و بعد گفت: «الان آره.» چان اخم کرد. «این جواب اصلاً قانع‌کننده نیست.» مینهو نگاهش را از او گرفت و آرام گفت: «قرار نیست قانعت کنم.» چند لحظه سکوت کردند. صدای باران تنها چیزی بود که بینشان شنیده می‌شد. بعد مینهو خیلی آرام گفت: «فقط امشب نمی‌خواستم تنها باشم.» چان جواب نداد. فقط چند ثانیه نگاهش کرد، بعد صندلی روبه‌رویش را کشید و نشست. «پس امشب تنها نیستی.» مینهو سرش را بالا آورد و نگاهش کرد. بیرون هنوز باران می‌بارید، کافه ساکت بود و برای اولین بار هیچ‌کدامشان عجله‌ای برای رفتن نداشتند.