″یادهایِ ماندِگار

حذف کنید دوستان ،سلامت روانتون برنمی‌گرده ولی حداقل باقی موندش برا ایندتون لازمه 🎀

سلام بر تو، عزیز دلم. دلم برایت کلی تنگ است و کلی حرف ناگفته مانده بین ما؛ حرف‌هایی که بعضی شب‌ها، در سرمای شب، در کنار هم ما را نگاه می‌داشت. اما حال، فقط سرمای زمستان مانده، نه گرمای حرف‌هایمان. هیچ نمی‌دانستم آن همه صمیمیت این‌گونه، مانند ردپایی که در برف بی‌سر و صدا محو می‌شود، تمام شود. اما طبیعت همین است، مگر نه؟ راهمان از هم جدا شد و حال، از یکدیگر خبر نداریم. سخت است، سخت خواهد بود. شاید هر دو این اندیشه را در سر داشتیم که در هر شرایطی در کنار هم هستیم، اما این‌طور نبود. پایان را با چشمان خود دیدم، پایانی که هیچ‌گاه متصور نمی‌شدم. سرت را به درد نیاورم؛ هر چیزی یک شروع و یک پایانی دارد. اما شاید همه‌چیز همین‌طور نباشد. شاید پایان، آغازی تازه باشد، هرچند متفاوت از آنچه تصور می‌کردیم. شاید این جدایی فرصتی باشد تا هرکداممان خودمان را دوباره پیدا کنیم؛ یاد بگیریم که چطور بدون حضور دیگری هم زندگی کنیم و همچنان لبخند بزنیم. زندگی پر از فصل‌هایی است که می‌آیند و می‌روند، مثل زمستانی که با برف سنگینش می‌آید اما در نهایت جای خود را به بهار می‌دهد. شاید امروز از سرمای این جدایی یخ زده باشیم، اما می‌دانم روزی خواهد رسید که دوباره گرما را احساس کنیم، حتی اگر از مسیری جداگانه باشد. به هر حال، نمی‌خواهم بگویم این راه آسان خواهد بود، اما ایمان دارم که می‌توانیم خوب زندگی کنیم، حتی اگر کنار هم نباشیم. و شاید روزی، وقتی برف‌ها آب شدند و خورشید دوباره بر ما تابید، با لبخندی از دور به یاد روزهای خوبی که داشتیم، نگاه کنیم. این پایان نیست، عزیز دل من؛ فقط تغییری است، شاید برای بهتر شدن.

من هيچگاه انسان كاملى نخواهم بود ، قسمت هايى از من در خانه اى كه بزرگ شدم مرد.

فهمیدم من هرکاری ام بکنم هرچقد خوب باشم به فکر باشم و صدمو بزارم بازم آدم هایی پیدا میشن که همه ی اینارو نادیده بگیرن

“خودم هیچی کودک درونمم پیر شده”

ادما برمیگردن به جایی که دوست داشته شدن امیدوارم زمانی که برگشتی ،من هنوز همونجا باشم عزیز دلم🫠

..

از سطح جبر تا عمق زجر در تنش

گهگاهی در سکوت یه گوشه وایمیسی ذره ذره نابود شدن خودتو تماشا می‌کنی

...🫠