بَخشی اَز مَن

شما رو‌ نمیدونم اما من واقعا خارج از حوصله‌ام هست که بخوام با آدم‌های پیچیده، سیاست مدار و ناامن معاشرت کنم، من خودم آدمی هستم که رو رفتار میکنم و ترجیح میدم وقتم رو با آدم‌هایی بگذرونم که خود واقعیشون هستن، تا کسایی که مدام باید حواست باشه یجا یچیزی دستشون ندی.

و تمام ماجرا همین است، من جز من هیچ ندارد.

از خودم بابت احترام گذاشتن و دوست داشتن و ارزش دادن به عده‌ای نفرت دارم.

هرکی بخواد میمونه تقَلا چرا🤷🏻‍♀

خراب شدن رفیقات از هزارتا شکست عشقی بدتره-

ون سان ون‌گوک در نامه ای به برادرش نوشت: با من طوری برخورد شد که انگار قلب ندارم:)

تعریف هیچکس و هیچ جا نکنین ، بعد مدتى ذات واقعیشو نشون میده شما میمونین و کلی شرمندگی پیش کسایی که از خوبی های طرف بهشون گفتین :)

چمیدونم کاش یه نشونه‌ای نوتیفی چیزی ازت میومد که می‌فهمیدم تو هم گاهی به من فکر می‌کنی یا نه.

من امیدوارم به ته این همه خستگی لباسای خاکی زخمای رو دست صبح زود بیدار شدن به همه اینا امیدوارم.

کردی همه باورامو عوض.

یهودیدی نمیزنه قلبی که برات میزد.

امیدوارم بتونم فراموشت کنم

هیچکس نمی‌فهمه تو چه روزهایی رو جون کندی و ادامه دادی چون رنج یک مفهوم خیلی خیلی شخصیه مثل اثر انگشت، مثل دی‌ان‌ای ، رنج هیچکس شبیه دیگری نیست پس خودتو با مقایسه و این حرف‌ها اذیت نکن🫶🏽

کیلومتر ها فاصلست از چیزی که میخاستم با چیزی که هست.

تلخ ترین خاطره فرهاد، شیرین بود.

هرگز از باور کردن دست نکش!

؛You Are My Bright Moon