𝐥𝐢𝐥𝐢𝐮𝐦𐙚
Kanalga Telegram’da o‘tish
466
Obunachilar
-224 soatlar
-127 kun
-4930 kun
Postlar arxiv
466
آدم‌ها معمولاً وقتی کسی اشتباه می‌کند، سعی می‌کنند او را آرام کنند، برایش دلیل بیاورند، یا حتی دل‌داری بدهند. اما وقتی نوبت به خودشان می‌رسد، ناگهان تبدیل می‌شوند به قاضی‌ای بی‌رحم، که نه بخشش می‌شناسد، نه درک، نه شفقت.
چرا چنین است؟ چرا انسان با خودش بی‌انصاف‌تر است تا با دیگران؟
ما با دیگران با فاصله و منطقی و همدلانه رفتار می‌کنیم، چون از دور نگاه می‌کنیم و شرایط و اختیارات شخص را درک می‌کنیم. اما با خودمان از نزدیک و با جزئیات در تماسیم و احساسی رفتار می‌کنیم، پس خودمان را بیشتر مقصر می‌بینیم و شرایط و محدودیت ها را نادیده میگیریم.ما به دیگران ترحم می‌کنیم، اما از خودمان انتظار خطاناپذیری داریم.
466
اگر چيزى اذيتت كرد، تودلت نگهش ندار! بيانش كن!
سكوت خيلى زود تبديل به رنجش ودلخورى ميشه!
هر چیزى كه سركوب كنى، رشد ميكنه وبزرگ تر ميشه!
466
سر در آوردن از همه چيز، يه افسانه ست!
بااين واقعيت كنار بياكه شايد دليل بعضى اتفاقا رونفهمى!
