شطحیات؛

روز آخر محرم ۱۴۴۸... عجبا از من و سخت‌جانی من!

-

آن ماهی‌ام که گوشه ای از حوض، مرده‌ام بیچاره آن دلی که به دریا سپرده‌ام بی‌تاب، مثل شعر به کاغذ نیامده شرمنده مثل نامه‌ی برگشت خورده‌ام از بس که زخم بود برآن، جا نیافتم تا بار عشق را بگذارم به گُرده ام ای باغبان! مزاحمتم را به دل مگیر از باغ، غیر حسرت چیدن نبرده ام می ترسم ای رفیق! تو هم مثل خاک سرد وقتی مرا به دل بسپاری که مرده ام!... - میلاد عرفان‌پور

ای که در آینه هر روز به خود می‌نگری! من از آیینه به دیدار تو شایسته‌ترم... - میلاد عرفان‌پور

🎥 خضریان، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس: تصویب طرح اصلاح آیین‌نامه داخلی دست مجلس برای قانون‌گذاری در شرایط اضطرار را باز می‌کند @akhbaremajlescom

-

حرف‌هایش از نوازش‌های او شیرین‌تر است از هر انگشتش هنر می‌ریزد از لب، بیشتر

#سعید_صاحب‌علم

ببخشید زیاد حرف زدم.

یکی از امکان‌های مهم هم دولت انقلابیه و یکی از لوازم دولت انقلابی هم افکار عمومی همراه با جریان انقلابه، یکی‌ دیگه از لوازم دولت انقلابی وحدت جبههٔ انقلابه... که ما توی این زمینه‌ها کم کاری کردیم.

🎥 ما باید برای تحقق آرمان‌ها امکان بسازیم. امکان‌های لازم را نساختیم که امروز پای میز مذاکره رفته‌ایم. 🎙️ حجّت‌الاسلام و المسلمین قنبریان 📥 دریافت نسخه تصویری باکیفیت 🏳️ شب سوم مناجات‌خوانی شعبان المعظم 📆 یک‌شنبه، ۱۹ بهمن ۱۴۰۴ 🕌 مسجد دانشگاه تهران 📲 هیأت دانشجویی اصحاب‌الحسین (علیه‌السلام) @m_ghanbarian @ashabolhossein_ir

🎥 آقای حزب‌اللهی، نگران مشارکت مردم باش؛ این بازدارنده است! 🎙️ حجّت‌الاسلام و المسلمین قنبریان 📥 دریافت نسخه تصویری باکیفیت 🏳️ شب چهارم مناجات‌خوانی شعبان المعظم 📆 دوشنبه، ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ 🕌 مسجد دانشگاه تهران 📲 هیأت دانشجویی اصحاب‌الحسین (علیه‌السلام) @m_ghanbarian @ashabolhossein_ir

تا وقتی که جریان انقلاب چند تیکه باشه و همش درگیر باشه با خودش راه به جایی نمی‌بره.

من ادعام نمیشه که خیلی انقلابی‌ام و از همه مسائل سیاسی کشور سر در میارم، نه، صرفا بر اساس حداقل چیزایی که می‌فهمم، برای اینکه تو گلوم نمونه و خفم نکنه اینجا می‌نویسم.

چهارسال فرصت داشتیم که بخشیش رفته، مردم تو این زمان جنگ تا حد نسبتا خوبی نسبت به ما منعطف‌تر شدن. ولی ما تو این زمانی که تا انتخابات فرصت داریم چکار کردیم؟ فقط زدیم تو سر هم. به جای اینکه بیاییم سر یک شخص اجماع کنیم، اون شخص رو برای مردم معرفی کنیم و... همش انگشت اشاره گرفتیم روبه‌روی هم. جریان انقلاب باید چهارتا بزرگ‌تر داشته باشه، چهارتا سکان‌دار داشته باشه که نهایتا حرفشون فصل الخطاب قرار بگیره، ولی الان هرکس یه چنلی تو ایتا داره، واسه خودش شخصیتی قائله و خودشو از بزرگای انقلاب می‌دونه و به راحتی ذهن مردم رو با محتوای سطحی ولی هیجانیش خراب می‌کنه... تازه باز توی تهران شرایط بهتره، توی شهرستان‌های کوچیک واویلاست... طرف کل سابقه سیاسیش کاندیدای شورای شهر شدنه، ولی کانال زده و خودشو به عنوان یکی از بزرگان انقلابی شهر میدونه، یکی‌ دیگه صرفا امام جماعت یک مسجد بوده و کاندید مجلس شده ولی فکر میکنه یکی از ستون‌های جریان انقلابی شهره و ده‌ها شخص دیگه به این شکل...

این حرفای آقا منو دیوانه میکنه از شدت دقیق بودن. وقتی جریان انقلاب نتونسته سر صندوق رای مردم رو بیاره تو تیم خودش نمی‌تونه انتظار داشته باشه سیاست‌های خودش که در سایه نشسته توی کشور اجرایی بشه. بله، مطالبه و... سر جای خودش، ولی تو سطح کلان‌ معلومه که سیاست‌های من انقلابی قرار نیست اجرا بشه.

یا فقط تو میادین سرود خوندیم و پرچم تکون دادیم و روضه خوندیم و گریه کردیم، یا فقط پشت تریبون داد و بی‌داد کردیم و به این و اون برچسب زدیم و مردم رو خسته کردیم.

ما حتی توی این شرایط جنگ هم که اقشار مختلف مردم تا حد زیادی باهامون همراه شده بودن دست از دعوا‌های سیاسی و ... بر نداشتیم و درست و حسابی با مردم حرف نزدیم.

ناراحتیم از این که نبویان و ابراهیم رضایی از جایگاه قبلیشون توی کمیسیون امنیت کنار گذاشته شدن و دو نفر با تفکرات مقابلشون جاشون رو گرفتن، ولی مشتی این دیگه چه حرفیه که مجلس رو باز کردن تا فلان کار رو کنن. مجلس فقط ۶۰ ۷۰ تا نماینده انقلابی که نیست، ۲۹۰ تا نماینده است. این تصمیمات و جابجایی‌ها رو هم که شخص قالیباف کلید نزده، رای تمام نماینده‌های مجلس بوده دیگه. بازم بر می‌گردیم به همون حرفی که چند وقت پیش زدم، تا زمانی که جریان انقلاب نتونه جایگاه خودشو بین مردم، تمام مردم، تثبیت کنه و مناصب سیاسی رو در دست بگیره وضعیت همینه. وقتی بین جریان انقلابی وحدت نیست، دفع حداکثری رو رویکرد خودشون کردن، نتونستن بین عموم مردم وجهه خوبی ایجاد کنن از خودشون، انتظار هم نیاید داشته باشیم که به ایده‌آل‌های سیاسیمون برسیم.

آقا من متوجه مشکل این قانون نمی‌شم لطفا یکی از مخالفینش توضیح بده. وقتی شرایط جنگی باشه چرا باید ۲۹۰ تا نماینده مجلس تو یک مکان جمع بشن خب؟ فقط ۳۰ تا نماینده تهران نیست که، فکر کن تو شرایط جنگی که پروازها هم بسته هستن طرف باید از شرق و غرب و جنوب و نقاط مختلف کشور زمینی بیاد تا تهران برای صحن علنی مجلس. الکی هم نیست که بگیم خب اگر زدن هم دوباره انتخابات برگزار می‌کنیم یا بود و نبودشون فرقی نداره و... مجلس اگر قراره در رأس امور باشه اول باید وجود داشته باشه که بتونه بره در راس امور. بعد می‌بینم مثال ده تیر سال ۶۰ رو می‌زنن که نماینده‌های مجروح اومدن جلسه صحن علنی، الان خیلی واضحه که شرایط مثل اون موقع نیست، خرجش کلا سه چهارتا موشکه که کل ساختمون مجلس رو روشون خراب کنه دشمن. بنظر من باید طوری سازوکار رو اصلاح کنن که تو این شرایط جلساتشون ولو به صورت مجازی برگزار بشه و نظارت و قانون‌گذاری و ... به بهترین شکل انجام بشه، هرچند مثل صحن حضوری نیست ولی اقتضای شرایطه دیگه. این هم صرفا برای اینکه سوءتفاهم ایجاد نشه می‌گم، منم با دیکتاتوری قالیباف تو مجلس و اینکه ۱۴۰ روز دست مجلس رو بسته بود مخالفم.