بابونه

۱۶۰۰روز شده که دختران به مکتب نرفتند .

من عیار پیری را ، سن و سال آدمها را ، به روح آدمها نسبت می‌دهم.روحتان را تر و خشک کنید ، نوازش کنید و زنده نگه دارید... روح آدمها که جوان بماند ، اعداد هیچ سن و سالی روی پوست حساسش چروک نمی‌اندازد...!

ریشه‌ی تقلب از اینجا آمده که چیزی طوری درظاهر به نظر بیاید که واقعا در باطن نیست؛ هیچ چیزهم از این نسخه‌ی فیک داشتن، جان‌سالم به در نبرده. اما کاش کار به انسانها نمی‌کشید... ش. ا

غایبان در لحظه‌های سخت ، باید تا [ ابد ] غایب بمانند !

چقدر این شعر خوب بود.🤍

هرکه را دور کنی دُور و برت می‌آید از محبت چه بلاها به سرت می‌‌آید تا که در دسترسی از تو همه بی‌خبرند تا کمی دور شوی هی خبرت می‌آید منِ آشفته به پای تو می‌افتم اما مویِ آشفته فقط تا کمرت می‌آید روز محشر هم اگر سوی جهنم بروی یک نفر ضجه‌زنان پشت سرت می‌آید #کاظم_بهمنی

و چقدر از تو ندانستن ، امیدواری ست ...

سمنک🫠

رَها کن مَگَر نَدیدی هَر که اهمیت میداد غَمگین تر بود...

دیشب وقتی حال نامساعدی داشتم استوری حماسه را در وتسپ‌دیدم و به یکباره دلم اُفتاد میدانید چرا؟ میخواستم منم خاطرات نوروزی این سال و سال‌های قبل را بنویسم اما نمیدانم وقت چطور از دستم رفت اما با خواندن نوشته های عزیزان دیگر در این مجله تک تک واژه هایش‌برایم‌بوی آشنا از نوروز و خاطرات خوب اش را داشت . از همه خوبان که باعث شدند این همه حال خوب برایمان تزریق شود ممنونم . پ ن؛‌شما هم‌بخوانید‌ و حس‌و‌هوای‌نورزوی‌تان‌را تازه کنید.

در روزگاری که «زن» از متن جامعه حذف شده و «نوروز» از تقویم رسمی کنار گذاشته شده است، دیگر نمی‌توان این دو را با مفاهیم گذشته‌ای چون «زایشگر»، «باززایی طبیعت» و «باروری» پیوند داد. در چنین شرایطی، زن با پختن سمنک، چیدن سفره‌ی هفت‌سین و تَرکردن هفت‌میوه، دیگر تنها در مقام «زایشگر» باقی نمی‌ماند؛ بلکه با زنده نگه‌داشتن نوروز، به مثابه‌ی حافظه‌ی تاریخی یک فرهنگ عمل می‌کند. ما در ویژه‌نامه‌ی «نوروزبان»، سی‌ویک خاطره از زنان و دختران افغانستان را به مناسبت سیزده‌بدر با هم گره زده‌ایم تا در طوفان خاموشی گم نشوند. از بدخشان تا هرات و از کابل تا غربت‌های دور، روایت زنانی را گرد آورده‌ایم که اصالت یک فرهنگ را در قلب خانه‌های‌شان پاسداری می‌کنند. آنچه در این گاه‌نامه می‌خوانید، تنها مجموعه‌ای از نوشته‌ها نیست؛ مجموعه‌ای از زنده‌گی‌ها، تجربه‌ها، امیدها و دلتنگی‌هاست. همچنین، عکس‌هایی که در این مجله به نشر رسیده‌اند، بخشی از همین روایت‌اند. این تصاویر، عکس‌های رسمی نیستند؛ بلکه عکس‌هایی‌اند که خودِ دختران و زنان همراه با خاطرات‌شان فرستاده‌اند. هر تصویر، تکه‌ای از یک زنده‌گی و نشانی از نوروزی است که در خانه‌ها، حویلی‌ها، اتاق‌ها و دل‌ها هنوز زنده مانده است. جهت دریافت نسخه پی‌دی‌اف مجله از لینک زیر دیدن کنید: https://abimedia.net/?p=7658 لینک دوم‌: https://arianfar.com/Nawruzban-01.pdf #نوروز #نوروزبان #زن #سیزده_بدر #Abimedia

مرگ چقدر بی خبر میآیه .💔

ای تمنا ! نوحه کن بر کوشش بی حاصلم... #بیدل

برای همه‌ی ما همه‌ی روز ها فراموش می‌شوند به جز همان یک روز که نشانی آن را به هیچ‌کس نگفته‌ایم..

مزار جان🤍

آنکه چشمانت را در حالی ‌که غمگین بودند رها کرد و رفت، آیا شایستگی دارد که منتظر بازگشتش باشی؟!

اینجا برای به هیچ چیز فکر نکردن و “خوب” برای همه چیز فکر کردن بود.

از اولین روزهای خوبِ این سال🌿

ای آرزوی گمشده! مهمان کیستی؟

به هر صورتش میخواهم بگویم هر مرحله زنده گی لذت و خوشحالی ی دارد که باید تجربه شود و به ما های که تا در خوب‌ترین مرحله ی عمر رسیدیم و چالش ها و سختی های حاکم در وضعیت و جای که زنده گی می‌کنیم باعث شده در عین جوانی بزرگ تر از چیزی که هستیم ، شویم و بزرگ فکر کنیم تا مبادا آنچه مروجِ جامعه است با برخورد ما با تضاد واقع شود اما؛ از اصل مطلب دور نشوم میخواهم بگویم در هر مرحله از زنده گی که قرار دارید خوشی ها و لذت هایش را تجربه کنید که بعد ها ممکن جایش را به حسرتی بدهد که قابل جبران نیست.