Nobody

‏به ياد آنان كه جسارت بيشترى از ما داشتند، حرف مارا بلندتر فرياد زدند و امروز در كنار ما نيستند

آدما می‌تونن بهت بگن طاقت دیدن ناراحتیت رو ندارم ولی قلبت رو بشکنن، می‌تونن بگن بدون تو نمی‌تونن و درنهایت خودشون ترکت کنن، آدما می‌تونن قول موندن بدن ولی در یک چشم به هم زدن یه جوری‌ تنهات بذارن و برن که انگار هیچ‌وقت نبودن.

خدایا ما رو اصلا یادت هست؟ ما آدم های معمولی ای نبودیم ما جون کندیم تلاش کردیم امید داشتیم که چرخ دنیا برامون بچرخه که اون ماشین معمولیه‌ رو داشته باشیم بتونیم اون خونه نقلی کوچیکه رو بخریم حداقل شرایطی که تموم مردم کشورای دیگه دارن ما تحریم، مذاکره، سیاست بلد نبودیم یه یار خوب داشته باشیم یه حس خوب که ببینیم تلاشامون‌ بلاخره شد چرا همه چی برعکس شد یهو تو یه نقطه بجا اینکه خوب بشیم به جا اینکه آرزو داشته باشیم به جا اینکه رویا ببافیم یه سریامون که با جونشون رویاهاشون‌ دفن شد ما موندیم و داغشون یه سریامونم‌‌ زنده ایما اما جوونیمون... آدم بعد یه سری از اتفاقات دیگه اون ادم سابق نمیشه هیچ کدوممون‌ دیگه اون آدمای سابق نیستیم .

اینو یه کاربر فرستاده بود: بیاید تو این روز های سخت اقتصادی سعی کنیم بیشتر هوای پدرامون رو داشته باشیم بیشتر از قبل درکشون کنیم، توقع هامون رو بیاریم پایین و تا حد امکان مراعاتشون رو بکنیم چون هممون شاهدیم که چقدر این روزا تو این وضعیت بد اقتصادی تحت فشارن... ““همچنین لطفا سعی کنید اگه توانش رو دارید هوای پدر هایی که متاسفانه روزمزد شدن و فشار روشون زیاده رو هم داشته باشید تا شرمنده خانوادشون نشن”” مطمئن باشید به زندگیتون برمیگرده ❤️

هیچکس با این سوگ شوخی نکرد، هیچکس. ‏ما در کرونا، تحریم، گرانی و حتی جنگ و هر بدبختی دیگری شوخ بودیم اما لبخند برای همیشه از این سرزمین رخت بر بست. ‏خوشحالی امروز در سرزمین من جرمیست که هرکس خودش را پیش از دیگری مجازات میکند. ‏این است مرثیه سوگواران.

یه قسمتی از بزرگسالی اونجاست که میفهمی زندگی منتظرت نمیمونه. بعد هر شکست باید خودت تیکه‌هات رو از زمین جمع کنی و با زخمهات ادامه بدی، تو مسیر که حرکت کنی کم کم دوباره ترمیم میشی! زندگی با هر اتفاقی در جریانه پس تو هم باید ادامه بدی.

من این‌روزها زیاد می‌ترسم اما می‌دانم اگر خودم نشد، اگر برادرم نشد، اگر فرزندم نشد، روزی کسی از من، آزادی را در این سرزمین در آغوش خواهد گرفت و خواهد گریست...

سایه‌ی غم چنان سنگین بود که نمیدانستند برای کدام بخشِ ایران گریه کنند.

در جامعه امروز دیگر چیزی برای نوشتن نمانده؛ همه چیز مثل روز روشن است. کسانی که باید می‌فهمیدند فهمیدند، و کسانی که هنوز نفهمیدند منفعتشان در نفهمیدن است.

می‌دانم زندگی می‌گذرد می‌دانم دردهایمان کمرنگ می‌شود ولی عزیز من، جوانیمان را از که پس بگیریم؟

گیریم که پایان شب سیه سپید است! عمری که تباهِ غمِ دوران شده پس چه؟!

وصلیما ولی حال نمیده.

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود، با غم‌ آنها که برای ما جان دادند چه باید کرد؟

هعیی

‏

خدایا یه " آخیش بالاخره شد" بنداز وسط این روزای ما.

Write in a corner of Iran's history: The generation of the eighties really tried to live A lot...

این روزا چقد تو لحظه زندگی کردن سخت شده ، فکر کن هزینه یه سفر ۵ روز به یه کشور نزدیک میشه 100 میلیون و بعدش فکر میکنی اگه این پول رو طلا بخری سال دیگه میشه 300 میلیون و معلوم نیست تا سال های بعدش به چندین میلیارد برسه ، از یه طرف داره عمرت میره ، از یه طرف میدونی آینده خیلی نزدیکه و قراره کلی حسرت رو دوشت بذاره …

واژه‌هایی مثل کالابرگ، دهک، معیشت، سبد کالا، سفره مردم و ‌‌‌... بوی فقر میدن، نمی‌خوام بشنوم.