غــرــوـب
Kanalga Telegram’da o‘tish
Ko'proq ko'rsatish
Mamlakat belgilanmaganToif belgilanmagan
322
Obunachilar
-124 soatlar
-37 kun
-1430 kun
Postlar arxiv
322
دلنوشتهمن همیشه برای آدم‌های زندگیم ارزش قائل شدم؛ به حالِ بدشون اهمیت دادم، دردهاشون رو شنیدم، برای ذوق‌های کوچیکشون از ته دل ذوق کردم و حتی به ریزترین جزئیاتی که شاید هیچ‌کس نمی‌دید، توجه کردم. اما بین تمام آدم‌هایی که از کنارم رد شدن، یک نفر بود که همین کارها رو برای من انجام داد. کسی که دستم رو گرفت، وقتی تهِ عمیق‌ترین دره‌های زندگیم گیر کرده بودم؛ کسی که بی‌هیچ ادعایی حالم رو خوب کرد، برای کوچک‌ترین دغدغه‌هام وقت گذاشت، به احساساتم اهمیت داد و ثابت کرد هنوز هم می‌شه کسی رو پیدا کرد که آدم رو از روی قلبش ببینه، نه از روی ظاهرش. اون تنها کسی بود که باعث شد باور کنم هنوز هم توجه، درک و مهربونی وجود داره؛ کسی که منو از جنس سنگ ندید، بلکه انسانی دید که پشتِ سکوتش، هزار تا احساس پنهان شده بود. ممنونم که بی‌هیچ چشمداشتی کنارم موندی، حالم رو دیدی و باعث شدی دوباره نفس کشیدن و لبخند زدن برام معنی پیدا کنه. شاید هیچ‌وقت نتونم اون‌طور که باید جبران کنم، اما تا همیشه قدردان تمام مهربونی‌ها و حضورت توی زندگیم می‌مونم.
322
کاش زمان برمی‌گشت به روزایی که بزرگ‌ترین دغدغه‌مون، ذوقِ اردوی فردای مدرسه بود و از هیجانش تا صبح بیدار می‌موندیم.
322
این زندگی چیزهای زیادی به من بدهکار است، اما مهم‌ترینش یک جوانیِ بدون رنج و نگرانی در یک سرزمین آرام است.
