vd

فرض کنید ما برای خودمون روی صندلی‌هامون نشسته بودیم. یهو یه آدم جدید از بیرون اومد و تصمیم گرفت برای خودش جا باز کنه. نه اینطوری که شروع کنیم به صندلی‌بازی و کسایی که نمی‌تونن یه صندلی برای خودشون پیدا کنن رو حذف کنیم. اینطوری که یهو تعداد زیادی از آدم‌ها رو بیرون کنیم و خودمون بمونیم و یک آدم مزاحم و چندین صندلی خالی.

این رو هم باید بگم!

مثل درسی که بعد از توضیح دادنش برای یه نفر دیگه، تازه متوجهش می‌شی

این از اون چیزایی بود که باید به دیگران می‌گفتم تا خودم هم یاد بگیرم.

تویی که این رو می‌خونی؛ هرچقدر هم فرسوده یا درحال محو شدن باشی، حق زنده بودن داری. هیچوقت به خودت نگو «کاش من جای اون‌ها می‌مردم»؛ چون موضوع این نیست و نبود که چه کسی بیشتر یا کمتر لایق مرگه. موضوع این بود و هست که هیچکس نباید کشته می‌شد.

و تویی که اینو می‌خونی! کار بزرگ و شجاعانه‌ای کردی که زنده موندی.

نمی‌خوام این طرز فکر رو به کسی تحمیل کنم چون این حرف‌ها شاید حال همه رو بهتر نکنه اما مطمئنم خیلی‌ها نیاز دارن چنین چیزی رو بشنون:

ما هم با وجود تمام فرسودگی و خاکستری بودنمون، پر از زندگی هستیم. ما اونطور نیستیم که برای خودمون به نظر میایم. ما از درون مرده‌یم اما همزمان هنوز هم آدم‌هایی عادی هستیم با کلی امید و آرزو و ترس و علایق و مهارت‌های مختلف. با اینکه این همه اتفاق وحشتناک، تعداد زیادی از رنگ‌ها رو ازمون گرفته، هنوز در وجودمون رنگ داریم‌. فقط خودمون نمی‌بینیمشون. پس تویی که اینو می‌خونی!🫵🏼 یادت نره؛ تو یه انسان با یه شخصیت مستقل هستی که هیچ دومی‌ای ازش وجود نداره! تو حق داری نفس بکشی؛ پس نذار مغزت گولت بزنه!

زنده بودن ما گناه نیست. یه چیز کاملاً شانسیه. و حتی نمی‌دونم بهش بگم خوش‌شانسی یا بدشانسی؛ اما چیزیه که کاملاً اتفاقی بوده.

هر از گاهی یادم میاد که چه کسانی درحال زندگی کردن نیستن درحالی که لایقش بودن؛ و یکهو به نظر میاد هرگز به اندازهٔ کافی زندگی نکرده‌م. به نظر میاد یک انسان کاملاً بی‌رنگم که زندگی از شعاع یک میلیون کیلومتریش هم رد نشده و داره سهم زنده بودن یکی دیگه رو می‌خوره، نفس‌های معتلق به یه شخص دیگه رو می‌کشه و قلبش به‌جای کس دیگه‌ای می‌تپه. و از هیچکدوم از این‌ها استفاده نمی‌کنه درحالی که اون «کسِ دیگه» می‌تونسته ازشون بهتر استفاده کنه. اما حقیقت اینه که توی این دنیا باید به اندازهٔ همه‌مون زندگی وجود می‌داشت. باید می‌تونستیم کنار هم به زندگی کردن ادامه بدیم؛ همچنان کنار هم نفس بکشیم و قلب‌هامون بتپه. ما سهم زندگی کسی رو نخوردیم؛ فقط این دنیا زیادی بی‌رحم بود برای اینکه بخواد همه‌مون رو تو خودش جا بده.

دقیقاً من هم. من هم همینطور.

دخترخاله‌م جلوی مادربزرگ و شوهرخاله‌م بلند گفت «آخی دوست‌پسرِ هالند داره گریه می‌کنه»

اون یارو که پرید بغل مسی کله‌ش رو بوس کرد؟؟؟

اگه ببینم کسی به‌خاطر جنگ خوشحالی می‌کنه فوری لفت می‌دم از کانالش. گفته باشم.

حیفه

بابا یه دور دیگه مساوی شین حداقل

دقیقاً تا اومدم بپرسم اگه بازی مساوی شه چه اتفاقی می‌افته آرژانتین گل زد

دارم به ابر ایمان میارم-

وای این گزارشگره واقعاً بدجوری طرفدار آرژانتینه

آرژانتین گل زد؟ برگام

صلح🧘🏻