-مرگ در میان[اَبر]ها-

نکنه واقعا تنهایِ تنها هستیم؟.

دیکتاتوری ها همیشه از گلوله شروع نمیشود. گاهی از لحظه‌هایی شروع میشود که جان انسان،ارزان تر از قدرت میشود. آزادی را هیچ‌وقت رایگان به دست نیاورده‌اند. همیشه یک نفر،جایی،بهایش را با جوانی‌اش،با آینده یا با جانش پرداخته است. و ما سال‌هاست فقط ایستاده‌ایم و نام کسانی را به خاطر می‌سپاریم که قرار بود زندگی کنند،نه اینکه به خاطره تبدیل شوند. و سخت ترین بخش این سرزمین فقط مرگ نیست. عادت کردن به مرگ است. اینکه هربار اسم چند جوان را بشنوی،سکوت کنی و فردا دنیا دوباره انگار هیچ اتفاقی نیفتاده باشه.

کاش صبح نمی‌شد. کاش آسمون این کشور تاریک می‌موند. خورشید و روز به این کشور نمی‌آد.

چقدر وحشتناکه که بدونی چند ساعت بعد طناب دار دور گردنته. ببین آزادی،ببین جوون های مملکت دارن چه بهای سنگینی میدن بابت داشتنت.

انسان ممکن است با یک نفر بیست سال زندگی کند و آن شخص برایش یک غریبه باشد، می‌تواند با یک نفر بیست دقیقه وقت بگذراند و تا آخر عمر فراموشش نکند. اگر خورشید بمیرد - اوریانا فالاچی

دوست داشتم الان تو خیابون ویا‌دی‌کندوتی صاحب یه کافه کوچیک بودم و واسه مشتریام بستنی و دسر سرو میکردم.

یه پنجره،یه باد گرم،صدای گنجشکا و منی که ده دقیقه‌ست به جای درس خوندن دارم عاشقانه به آیس لته نگا میکنم.

آن دختر، شعر بود؛ اما مردی که کنارش بود، سوادِ خواندن نداشت.

امروز بعد از مدت‌ها حس کردم برگشتی خونه. گوشه‌گوشه‌ی خونه رنگ و بوی تو رو میداد. وقتی دفترخاطراتت رو ورق می‌زدم،هربار بوی تو و صدات توی اتاق میپیچید. دفترات خیلی سنگین بودن بابا. امروز فهمیدم سنگینی فقط از تعداد ورق ها نمیاد؛از احساسات آدم‌ها میاد. تو احساساتت رو بین ورق ها جا گذاشتی و رفتی. هیچ وقت هم فکر نمی‌کردی یه روز،سنگینیِ همین دفتر‌ها،قلبِ من رو به درد بیاره.

روزها و شب‌ها مثل کلیشه‌هایی که قبلا تهیه شده باشد می‌گذرد. بسیار گند، بسیار احمقانه. صادق هدایت