ܥِِِِ݆ܭߊ‌ܩܘ

در ابتدای قصه باید جا نمی‌شدم تا این چنین در انتها ، تنها نمی‌شدم گر با خبر بودم از این پایان لعنتی می‌مردم و مجنون این لیلا نمی‌شدم ﴿عمران میری﴾

از زمستان تا ته مرداد با یادت گذشت آمدم کم کم فراموشت کنم پاییز شد...

ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن وآنگه بده اصحاب را من نیز چشم از خواب خوش بر می‌نکردم پیش از این روز فراق دوستان شب‌خوش بگفتم خواب را هر پارسا را کآن صنم در پیش مسجد بگذرد چشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب را من صید وحشی نیستم در بند جان خویشتن گر وی به تیرم می‌زند اِستاده‌ام نُشّاب را مقدار یار هم‌نفس چون من نداند هیچ‌کس ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را وقتی در آبی تا میان، دستی و پایی می‌زدم اکنون همان پنداشتم دریای بی‌پایاب را امروز حالا غرقه‌ام تا با کناری اوفتم آنگه حکایت گویمت درد دل غرقاب را گر بی‌وفایی کردمی یَرغو به قاآن بردمی کآن کافر اَعدا می‌کشد وین سنگدل اَحباب را فریاد می‌دارد رقیب از دست مشتاقان او آواز مطرب در سرا زحمت بُوَد بواب را سعدی! چو جورش می‌بری نزدیک او دیگر مرو ای بی‌بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را ﴿سعدی﴾

عشق یعنی که خیابان به خیابان همه را رد کنی ناگهان بر سر یک‌ کوچه کمی مکث کنی...

اول نظری بر نظرش بی نظر انداخت ناگه ز نظر بر نظرش زین نظرش باخت گویا نظری بر نظرش صد دله دل داد در عمق نظر خانه‌ی دل در نظرش ساخت گفتا به خود،او هم نظری بر نظرم داشت؟! او هم ز دلش بر نظرم یک نظر انداخت؟! یک لحظه عیان شد به نظر ، هم نظرش هست عاشق شد و در وصف نظر قافیه پرداخت دلخسته نظر در نظرش فرقی عیان داشت معنای نظر در غزلش بر نظرش تاخت ﴿سید اکبر طباطبایی﴾

ساکت شدم، نه اینکه نشان رضایت است گاهی سکوت، قطع امید از مخاطب است ﴿جواد کاشانی﴾

دل دلی را میبرد دل دل کنان در کوی دل دل دل دلبر که باشد دل رود بر سوی دل دل دهم آن دلبری را دل برد از هر دلی دلبری را دل دهم تا دل زند بر خوی دل دل رباید هر دلی را هر دل دلبسته را دل بر آن دل می‌نهم تا دل نهد بر روی دل گر دلی دلخون کند دل را بر آن دل دل مبند دل که دلبندش شود بیهوده دل در پوی دل هر دل دلبر نمای دلربا دل می‌برد آن دلی را دل بدان تا دل رود پهلوی دل این دل دلخسته دل دل میکند تا دل دهد عاقبت گم میشود در های دل در هوی دل ﴿سید اکبر طباطبایی﴾