ܥِِِِ݆ܭߊ‌ܩܘ

هزاران سال اگر باران ببارد، نشوید خون ناحق را ازین خاک.

نخستین بار گفتش کَز کجایی‌؟ بگفت از دار ملک آشنایی بگفت آن جا به صنعت در چه کوشند‌؟ بگفت انده خرند و جان فروشند بگفتا جان‌فروشی در ادب نیست! بگفت از عشق‌باز‌ان این عجب نیست بگفت از دل شدی عاشق بدین‌سان‌؟ بگفت از دل تو می‌گویی، من از جان بگفتا عشق شیرین بر تو چون است؟ بگفت از جان شیرینم فزون است بگفتا هر شبش بینی چو مهتاب‌؟ بگفت آری چو خواب آید، کجا خواب‌؟ بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک‌؟ بگفت آن گه که باشم خفته در خاک بگفتا گر خرامی در سرایش‌؟ بگفت اندازم این سر زیر پایش بگفتا گر کند چشم تو را ریش‌؟ بگفت این چشم دیگر دارمش پیش بگفتا گر کسیش آرد فرا چنگ‌؟ بگفت آهن خورد ور خود بود سنگ بگفتا گر نیابی سوی او راه‌؟ بگفت از دور شاید دید در ماه بگفتا دوری از مه نیست در خوَر بگفت آشفته از مه دور بهتر بگفتا گر بخواهد هر چه داری؟ بگفت این از خدا خواهم به زاری بگفتا گر به سر یابیش خوشنود‌؟ بگفت از گردن این وام افکنم زود بگفتا دوستیش از طبع بگذار بگفت از دوستان ناید چنین کار بگفت آسوده شو‌، کاین کار خام است بگفت آسودگی بر من حرام است بگفتا رو صبوری کن در این درد بگفت از جان صبوری چون توان کرد‌؟ بگفت از صبر کردن کس خجل نیست بگفت این، دل تواند کرد، دل نیست بگفت از عشق کارت سخت زار است بگفت از عاشقی خوش‌تر چه کار است؟ بگفتا جان مده بس دل که با اوست بگفتا دشمنند این هر دو بی‌دوست بگفتا در غمش می‌ترسی از کس‌؟ بگفت از محنت هجران او بس بگفتا هیچ هم‌خوابیت باید‌؟ بگفت ار من نباشم نیز شاید بگفتا چونی از عشق جمالش‌؟ بگفت آن، کس نداند جز خیالش بگفت از دل جدا کن عشق شیرین بگفتا چون زیم بی‌جان شیرین‌؟ بگفت او آن من شد زو مکن یاد بگفت این کی کند بیچاره فرهاد‌؟ بگفت ار من کنم در وی نگاهی‌؟ بگفت آفاق را سوزم به آهی ﴿بخشی از مناظره خسرو و فرهاد﴾﴿نظامی﴾

مست عشقم مست شوقم مست دوست مست معشوقی که عالم مست اوست‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌. ﴿مولانا﴾

کافر آن باشد که با لب چون شکرت امکان گنه یابد و پرهیز کند. ﴿مولانا﴾

تا زمانی که رسیدن به تو امکان دارد زندگی درد قشنگیست که جریان دارد زندگی درد قشنگیست به جز شب هایش ک بدون تو فقط خواب پریشان دارد یک نفر نیست تو را قسمت من گرداند؟ کار خیر است اگر این شهر مسلمان دارد خواب بد دیده‌ام ای کاش خدا خیر کند خواب دیدم که تو رفتی بدنم جان دارد شیخ و من هردو طلبکار بهشتیم ولی من به تو او به نماز خودش ایمان دارد اینکه یک روز مهندس برود در پی شعر سر و سریست که با موی پریشان دارد من از آن روز که در بند توام فهمیدم زندگی درد قشنگیست که جریان دارد

به هرچیزی که از او مانده دائم عشق می‌ورزم کجا دیدی که مجروحی ببوسد جای زخمش را؟

چه براني، چه بخواني… چه به اوجم برساني چه به خاكم بكشاني… نه من آنم كه برنجم نه تو آني كه براني.. نه من آنم كه ز فيض نگهت چشم بپوشم نه تو آني كه گدا را ننوازي به نگاهي در اگر باز نگردد… نروم باز به جايي پشت ديوار نشينم چو گدا بر سر راهي كس به غير از تو نخواهم چه بخواهي چه نخواهي باز كن در كه جز اين خانه مرا نيست پناهی ﴿خواجه عبدالله انصاري﴾

می‌شود به هوای تو کمی مست کنم ؟ بوسه بر چشم تو و هر چه در ان هست کنم ؟ می‌شود چشم ببندی و نگاهم نکنی ؟ من خجالت نکشم انچه نبایست کنم ؟

مثل عادت نیستی تا ساده انکارت کنم؛ تو نفس های منی باید تکرارت کنم.