«دل در پی سودای تو، آواره»

غمت در نهان‌خانه دل نشیند به نازی که لیلی به مهمل نشیند...

شحیطاط دقیقا همون چیزیه که من از یه هیئتی واقعی انتظار دارم. مدل روضه خوندنش، آشفتگیش که موقع روضه عمامه در میاره، سینه‌زنیش، شعرایی که همیشه همونا رو میخونه و خیلی دنبال تنوع نیست، ادبش، با وجود مدل علمایی و سنش وقت سینه زدن که بشه از هر جوونی جوون‌تره.

اینم حسن ختام :)

آخ اصلا این بشر عمامه رو که در میاره...