ردایِ سَبــز؛

آن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهات در یکی نامه محال است که تحریر کنم #پدرم‌علی

وقتی بچه بودیم اعتقادات مذهبی قوی‌تری داشتیم. با این همه زمانی که در مورد عاشورا برامون تعریف میکردند؛ من با خودم فکر میکردم مگه میشه؟ مگه میشه آدمها به خاطر پول بچه بکشند؟ مگه میشه آدمها به خاطر پول و مقام آب به روی آدم تشنه ببندند؟ ما که ۱۴۰۰ سال پیش نبودیم. اون موقع هم دوربین و گوشی نبوده فیلم بگیرند؛ ولی الان که هست. فیلمهای غزه هر روز داره پخش میشه. بچه‌ها از گشنگی خاک میخورند. پوست به تنشون چسبیده. مادرها زجه می‌زنند. روزانه ۱۰۰ تا بچه از گرسنگی و تشنگی تلف میشن. الان هر کسی باید با خودش تصمیم بگیره که کدوم طرف وایساده. الان دارند تاریخ را با فیلم و عکس و اسناد مینویسند. الان هر کسی باید تعیین کنه که انسان هست یا نیست. الان دیگه مساله مسلمان و یهودی بودن نیست، مساله عرب و عجم و فرنگی بودن نیست؛ ما باید تعیین کنیم که انسان هستیم یا انسان نیستیم. هر کسی باید خودش تصمیم بگیره؛ نذار رسانه‌ها برات تصمیم بگیرند که چی فکر کنی. تو خودت شعور داری. حرفی نزن یا کاری نکن که جند سال دیگه بچه‌ات ازت بپرسه: اون روزها تو چیکار کردی؟