My Aura

انقدر نگید هشدار جنگ ما تو خطر نیستیم،ما خود خطریم.

خیلی بده که همه‌چیز رو از آدم‌های اطرافم می‌فهمم؛ حتی چیزهایی که خودشون هم فکرش رو نمی‌کنن که من متوجه بشم:) واقعاً اذیت‌کننده‌ست.

.

من تورو میشناسم ولی تو منو نه بیا همینطوری ناشناس واسه یه مدت طولانی باهم صحبت کنیم

خواهرم فکر می‌کنه ما یه واقعه‌ی تاریخی مهمیم، برای همین همیشه همه‌ی مکالمه‌هامونو ثبت می‌کنه:)

۲:۴۵ دقیقه صبح تهران کنار پنجره با هیجان گفت: «یه ستاره داره می‌میره، تو هم می‌بینیش؟» با دستم به سمت شمالِ شرق اشاره کردمو گفتم: «همونی که اونجاستو میگی؟» سر تکون داد. نفس عمیق کشیدم و گفتم: «یعنی ستاره‌ی کیه که داره می‌میره؟» شونه بالا انداخت، هیچی نگفت. خم شدم سمت کوچه، یهو کشیدم کنار و گفت: «این‌جوری آویزون نشو، می‌ترسم بیفتی.» لبخند زدم، دستمو انداختم رو شونه‌هاش. موهای بِلوندش کشیده شد و در لحظه جیغش رفت رو هوا. دوباره خیره شدیم به همون ستاره. با حرص گفت: «اگه می‌خوای بمیری، خب بمیر دیگه! سه ساعته الافمون کردی.» چشمامو ریز کردم و گفتم: «داره بهم چشمک می‌زنه‌ها، فکر نکنم چیزیش بشه.» بی‌توجه سرشو چرخوند بالا، به یه ستاره‌ی دیگه اشاره کرد و گفت: «این مالِ منه.» خندیدم. گفتم: «می‌دونستی من بچه که بودم همیشه ستاره‌های کم‌ نور رو انتخاب می‌کردم؟» چشماش گرد شد و با تعجب پرسید: «چرا آخه؟» شونه‌هامو صاف کردم و گفتم: «چون همیشه همه ستاره‌های پر نور رو برمی‌داشتن.» همزمان که داشتم یه دسته از موهامو می‌کشیدم ادامه دادم: «دلم می‌خواست یکی رو داشته باشم که مالِ کسی نباشه.» با خنده زد تو پهلوم و گفت: «دیوونه.» ماتم زده گفتم: «می‌خواستم فقط مال من باشه.» با نگاهم پرسیدم: «تو چی؟» رو هوا منظور چشمامو گرفت و گفت: «هوممم… یادم نمیاد بچه که بودم چی فکر می‌کردم. ولی می‌دونم از همون موقع هم انتخابای خوبی نداشتم:)»

به این نمیگن ترس میگن خشم.

akhey chra trsidi

بچه‌ها پنیک کردم خنده‌دار نیست😂

همه بدنم داره میلرزه از شنیدن صداشون