میان واژه ها؛

  تنها صداست که می‌ماند. -فروغ فرخزاد 

ندانی که ایران نشست منست جهان سر به سر زیر دست منست  هنر نزد ایرانیان است و  بس  ندادند شیر ژیان را بکس  همه یکدلانند یـزدان شناس  بـه نیکی ندارند از بد هراس  دریغ است ایران که ویران شود  کنام پلنگان و شیران شود  چو ایران نباشد تن من مباد  در این بوم و بر زنده یک تن مباد  همه روی  یکسر  بجنگ  آوریم  جهان بر بداندیش تنگ آوریم  همه سربسر تن به کشتن دهیم  بـه از آنکه کشـور به دشمن دهیم. - فردوسی

مطمئن باش که مهرت نرود از دل من، مگر آن روز که در خاک شود منزل من. - حافظ

روزی که نماند دگری بر سر کویَت دانی که ز اغیار وفادار ترم من. - وحشی بافقی

حتّی به غمی سنگین، گریان نشدم هرگز هرقدر قوی بودم، هجرِ تو ضعیفم کرد. - شاهین ‌پورعلی

گیرم که به ظالمان عذابی‌ست الیم زین محکمه یارب به ستم دیده چه سود؟ - ناصر گوهری

بعضی آغوش ها برای همیشه ناتمام ماندند.

 کشته از بس به هم افتاده کفن نتوان کرد. _نظیری‌نیشابوری 

چه جان های گرامی رفته اند از دست دردیست چون خنجر، یا خنجریست چون درد -هوشنگ‌ابتهاج

روح ما حاصلخیز بود. اما آنها رنج را در ما کاشتند

پنهان اگرچه داری، چون من هزار مونس؛ من جز تو کس ندارم، پنهان و آشکارا. - اوحدی

مانده ام خیره به راه نه مرا پای گریز نه مرا تاب نگاه. - فریدون مشیری

گفته بودم شادمانم؟ بشنو و باور مکن. گاه می‌لغزد زبانم، بشنو و باور مکن. گفتی آیا در توانت هست از من بگذری؟ گفتم آری می‌توانم. بشنو و باور مکن. - سجاد ‌سامانی

‍       یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن            چشم‌ها بیشتر از حنجره‌ها می‌فهمند -کاظم بهمنی

‍         خواستم از غم تو دل بکنم، جانم رفت            تو به اندازهٔ یک روح، بدهکار منی - سادات‌حسینى‌‌تبار

‍            منم که جور و جفا دیدم و وفا کردم          ‍  تویی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی - شهریار

در کتاب های تاریخِ آیندگان، ما را "جان سخت" خواهند نامید.

توبه کردم تا دگر هرگز نبینم روی او؛ توبه شد بادی، وزید و بُرد دل را سوی او - سعیده ‌باقری