کولیآنا🃏'

سعد و نیک اقبالی دیگر چه صیغه‌ایست؟! گوشت خوکی را غسل داده و به خوردمان می‌دهند و با کفه‌ی ترازویی حرام، معیار حلالیت شده‌اند. از این ذهن های قیراندود و مستغرق در تشویش و خاموشی، انتظار شکوفایی داشتن، خود، پژمردگی‌ست. رهایی لقمه‌ی بزرگ تر از دهان مردمانی‌ست که در گور ظلمت سال‌هاست که مُرده‌اند و با کورسویی نور غیرت نیز زنده نخواهند شد. در بلور ظریف آوا، تن صد ها سرود را کشته‌اند و قرمزی سماع مولیان سرخ تر از همیشه است و با سمفونی درد موزون تر می‌شود. با الفبای تاریکی نمی‌شود تاریخ روشنایی را مکتوب کرد. تاریخ را نیز شکنجه هم کنند لام تا کام سخنی بر نخواهد آورد و زیر چرخ جور بر سنگر لالمانی پناه خواهد برد. جوهر قلمِ تمدنِ مکتوب، قرمز تر از خون قتل عام جنین آهوان گرگ زده است. ما بر در خانه‌ی کعبه از زمانی که درخت بوده کوبیده‌ایم؛ ما آزادگی را بوییده‌ایم، لیک عطری بر جای نماند خار ذلّگی بر دل ماند.

-کیا

من شبدر چهارپری را می‌بویم که روی گور مفاهیم کهنه روییده ست آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی من بود؟ آیا دوباره من از پله‌های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت تا به خدای خوب، که در پشت بام خانه قدم می‌زند سلام بگویم؟

پنجره_فروغ فرخزاد

کدامین گناه را مرتکب شده‌ام که زندگی این چنین حلالم نمی‌کند

-کیا

مرا در آغوش کش تا طاقت آورم این تنِ تنیده به تاول را

-کیا

شهروند معرکه، در بند جبر

Nihilism روزی که معنا مرد، هیچ زنگی به صدا درنیامد. جهان همان‌طور ادامه داد و انسان بود که دیر فهمید پشت تمام ایمان‌ها، فقط سکوتی عمیق ایستاده است. این همان لحظه‌ای است که فریدریش نیچه از آن به‌عنوان مرگ خدا یاد کرد؛ نه یک قتل، بلکه فروپاشی آخرین پناه. از آن پس، ارزش‌ها بی‌سرپناه شدند و اخلاق، صدای لرزان انسانی که از خلا می‌ترسید. نیهیلیسم اعتراف تلخ بشر است به این‌که جهان هیچ وعده‌ای نداده بود و ما خودمان وعده‌ها را نوشتیم تا دوام بیاوریم. همان‌گونه که فیلسوفان پس از نیچه فهمیدند، پوچی نه حادثه‌ای گذرا، بلکه وضعیت دائمی انسان مدرن است. در آثار آلبر کامو، این آگاهی به شکل شورشی خاموش نمایان می‌شود: زندگی در جهانی که پاسخی ندارد، و ادامه دادن، بی‌آن‌که امیدی به معنا بسته شود. و نزد آرتور شوپنهاور، جهان چیزی نیست جز رنجی بی‌پایان زاده‌ی اراده‌ای کور؛ زیستن خطایی است که هر روز تکرار می‌شود. نیهیلیسم جمع این صداهاست: نه ایمان نیچه‌ای برای نجات، نه شور کامویی برای آشتی، نه حتی بدبینی تسلی‌بخش شوپنهاور. فقط دانستن دردناکی است که هیچ دستی از بیرون نخواهد آمد. در پایان، انسان می‌ماند و جهانی که هیچ اهمیتی به بودنش نمی‌دهد. اگر معنایی ساخته می‌شود، نه از امید، بلکه از ترس فرو رفتن در سکوتی که از ابتدا آن‌ جا بوده است.

بی هوایی و اشعه

ما چلّه نشین شب آزادی خویشیم ای کاش که یلدای وطن را سحری بود.

از چشمانش بوی اذان می‌آمد بوسه‌اش قنوت بوسه‌ام سجود لیک ما کافرانی خوش مذهب بودیم.

-کیانا