کولیآنا🃏'

پسر عجب چیزیه

در حاشیه‌ی خاموش قرطاس چیزی جز سایه‌ی اندیشه باقی نمانده است، مدلولی که پیش از آن‌ که بر زبان درآید در دهان خویش پوسیده و جگر واژه مزه مزه می‌کند.

-کولیآنا

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟ اینقدر صبر به عاشق نسپرده‌ست کسی

بعد از تو، پاییز دیگر فقط یک فصل نبود؛ یادآوری بود.

او‌ بازگشت. آغوشش گرم بود، اما مثل تمام معابد دنیا، درونش چیزی جز یک خلأِ بزرگ نیافتم،ما برای فرار از بیهودگی به هم آویخته‌ایم؛اما این جاذبه خودش عین ملال است.

https://t.me/Koliana01 ریز بین، رویا پرداز، نوک مدادی

این پیام رو فوروارد کنید من تو سه کلمه توصیفتون کنم. حالا هر چی میتونه باشه

پشت این حجم از واژگان، یک متاپوئتیکِ تاریک درباره‌ی ناتوانی زبان در بازسازی معنا وجود دارد

یک عاقل لفت داد