‌‌ ‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌ ‌ ‌vamp's all mine‌ ‌ ‌

همیشه فکر می‌کنم دوستام واقعا چه فکری درباره‌ی من می‌کنن. من‌و یه احمق می‌بینن یا یه آدم ساده و خوش‌اخلاق؟ بیشتر اوقات حس‌ می‌کنم رفتارایی که مقابل من دارن همشون الکیه و فقط کسیم که داره به‌زور تحمل می‌شه. می‌تونم بگم یکی از بدترین حس‌هاییه که تاحالا داشتم و دارم. ایکاش مغزم یکم سعی کنه دهنشو ببنده.

افکارم روانیم می‌کنه.

I act different around different people. It's not because I'm fake. It's because I have different comfort zones around certain people.

Simple, right?

گاهی اوقات نمی‌فهمم چه‌خبره. بعضی‌وقتا انقدر خوشحالم که به پر سر و صدا ترین آدم تبدیل می‌شم، گاهی به قدری مودم پایینه که ترجیح می‌دم برم توی اتاقم و توی تاریکی خودمو با سریال و فیکشن خفه کنم. گاهی اوقات می‌گم چقدر خوبه که دوستام کنارمن، گاهی اوقات می‌گم من لایق دوست‌داشته شدن و دوستی نیستم. گاهی می‌گم ممکنه همش مصنوعی باشه‌.

چه مشکلی با خودم دارم؟

unfortunately, I do let people hurt me over and over , yet still never leave cuz I believe there's good in

everyone.

وقتی بعد از مدت‌ها احساس می‌کنی حالت رو به بهبوده و داری بهتر می‌شی همیشه یک‌چیزی هست که بهت احساسی رو بده که همه‌چیز دوباره از هم پاشیده‌.

مثل یه فروپاشی روانی می‌مونه.

My problem is my long-term memory, I remember everything.

I just wanna be with you I just wanna stay with you I just wanna live and die with you

you can be my ghost girl.

I know everything about u u know everything about me we know everything about

us.

چجوری آیندم و مشخص کنم درحالی که هنوز با انگشتام عدد‌هارو می‌شمرم و حروف الفبا‌رو می‌خونم که ببینم بعدش چه حرفی قراره بیاد؟

یه روانی بدبختم.

That feeling when sitting in your room overthinking wether they hate you or not. cause their tone or the way they text you changed.

turn the voice in my mind off.

سریال که منو دو سه باری سرش کشت تا ببینه: