ˑ ִֶָ ꯭𓂃꯭𝓫𝓲𝓱꯭𝓮𝓼꯭𓍯꯭ ִֶָ ꯭ִ ꯭ᷝⷮ..

نه مرگ انقدر ترسناک است و نه زندگی انقدر شیرین! که انسان برای این دو       شرفش را از دست بدهد.

ما که میکنیم خب با درد تلاش اماهی روزگار نامرد یواش دل ما به تنهایی عادت نداشت انداختیمون وسط آدم بداش. «اینجاهرکی بفکرخودشه»

قَلبـے خَستِـ؏ از تَپیدن.

غم، تنها روتین منظم یک ایرانیه.

اصلا با هیچ احدی درد ودل نکنید نمک زخمتون میشن مراقب باشید"

. صبر برای ما یک گزینه نبود، تنها راه چاره بود. .

ولی واقعا یه سری چیزا به موقعشه که قشنگه. بعدا شاید اصلا یادت نباشه بعدا شاید حسرت باشه بعدا شاید هیچی نباشه اصلا شاید بعدنی نباشه.

این زندگی در یک کلمه خلاصه می‌شود؛ «غم»

این روزا این‌جوری‌ام که تا می‌خوام یه قدم برای زندگیم بردارم، یه صدایی توی سرم می‌گه: «حالا مطمئنی فردا زنده‌ای؟»

این روزا هرکی در حد توانش داره ناامیدم میکنه.

آدم ذره ذره به ارتباط نگرفتن با آدما عادت می‌کنه.

‏متاسفانه به طرز عجیبی از همه‌ی ادما نا امید شدم. یعنی به معنی واقعی دیگه به هیچکس دلخوش نیستم.

‏روزی حداقل چندبار فکر می‌کنم "دیگه نمیتونم" ولی همچنان دارم میتونم.

تو این کشور هیچ غمی هیچوقت غم آخرمون نیست.

‏هرچی شد گفتیم میگذره، اما هر بار که گذشت بدتر شد.

تو دوره ای که کسی چشم دیدن خوشبختی کسی رو نداره؛ امیدوارم اول خدا به شما بده، بعد به ما.

زخمی که از خانواده بر جان آدمیزاد بنشیند، هرگز بهبود نمی‌یابد.

بهترین تعریف از خانواده که دیالوگ تامی شلبی بود: "به سلامتی خانواده که گاهی پناهی در برابر طوفانه و‌ گاهی خود طوفان."

زندگی جالبیه؛میای دو قدم راه بری،چهار قدم عقب میوفتی.