کومورِبی🌿✨

گوشه ای از تابستون ۰۵

جا داره که دوباره بگم: آن طفل یتیمم که ز بس بی کسم، از باد دریوزه کنم جنبش گهواره خود را

هر وقت سعی می‌کنم لبخند بزنم احساس می‌کنم به آنچه رخ داده است خیانت می‌کنم.

•بندار بیدخش

تئاتر کارنامه بُندارِ بیدَخش از #بهرام_بیضایی

مگر فایده ای هم دارد؟ به درختی که هیزم شده بگویی باغبان پشیمان است!

مگر فایده ای هم دارد؟ به درختی که هیزم شده، بگویی باغبان پشیمان است!

وصله نمی‌شود دِگر، این دو هِزار و یک تَرَک.

به مو رسید، پاره هم شد، ولی باز گره زد و ادامه داد.

چو خورشید تابان میان هوا نشسته بر او شاهِ فرمانروا جهان انجمن شد بر تخت او شگفتی فرومانده از بخت او به جمشید بر گوهر افشاندند مر آن روز را روزِ نو خواندند سرِ سالِ نو هرمزِ فرودین برآسوده از رنج، تن، دل ز کین بزرگان به شادی بیاراستند می و جام و رامشگران خواستند چنین جشنِ فرخ از آن روزگار بمانده از آن خسروان یادگار #فردوسی

جمشید؛ پادشاه عصر زرین ایران در شاهنامه جمشید، چهارمین پادشاه دودمان پیشدادی در شاهنامه فردوسی، پس از طهمورث بر تخت نشست و یکی از باشکوه‌ترین دوره‌های اسطوره‌ای ایران را رقم زد. فردوسی او را پادشاهی خردمند و دادگر معرفی می‌کند که با فرّه ایزدی، جهان را به سوی آبادانی و پیشرفت هدایت کرد. در دوران فرمانروایی جمشید، مردم ساخت ابزارهای آهنی، زره، پارچه‌بافی، دوخت لباس و شیوه‌های گوناگون صنعت را آموختند. او جامعه را سامان داد و پیشه‌ها و طبقات اجتماعی را نظم بخشید تا هر گروه مسئولیتی مشخص در آبادانی کشور داشته باشد. در روایت شاهنامه، بیماری و گرسنگی کاهش یافت و سال‌های طولانی صلح و رفاه بر ایران حاکم شد. یکی از مشهورترین رویدادهای دوران او، پیدایش جشن نوروز است. روایت می‌گوید هنگامی که جمشید بر تختی آراسته نشست و توسط دیو ها به آسمان برده شد و پرتو خورشید بر آن تابید، مردم آن روز را فرخنده دانستند و آن را «نوروز» نامیدند؛ جشنی که تا امروز از مهم‌ترین آیین‌های ایرانیان باقی مانده است. اما شکوه جمشید همیشگی نبود. پس از قرن‌ها فرمانروایی، غرور و خودبزرگ‌بینی بر او چیره شد و ادعا کرد که همه نعمت‌ها و کامیابی‌ها از اوست. در نتیجه، فرّه ایزدی از او روی گرداند، مردم از او فاصله گرفتند و زمینه برای ظهور ضحاک فراهم شد. سرانجام جمشید شکست خورد و با مرگ او، یکی از درخشان‌ترین دوره‌های اسطوره‌ای ایران به پایان رسید.

•هامون

آنقدر فریادهایش را درون خودش ریخته بود که اگر به چَشمانش خیره شوی؛ کَر میشوی..

•ماه بالای سرِ آبادیست.

هیچکس از تو انتظار نداره بعد از شکستن استخوانت بدوی؛ پس چرا از خودت توقع داری بعد از شکستن قلبت عادی رفتار کنی؟