؛

When I am dead, my dearest / Christina Rossetti, 1862 When I am dead, my dearest, Sing no sad songs for me; Plant thou no roses at my head, Nor shady cypress tree: زمانی که من مرده‌ام، عزیزترینم، برای من آواز غمگینی نخوان؛ بر مزارم هیچ گل رز و درخت سرو سایه‌داری نکار؛ Be the green grass above me With showers and dewdrops wet; And if thou wilt, remember, And if thou wilt, forget. فقط بگذار چمن‌ بالای من سبز و با باران و شبنم صبح خیس باشد؛ و اگر مرا به یاد می‌سپاری، بسپار و اگر فراموشم کنی، فراموش کن. I shall not see the shadows, I shall not feel the rain; I shall not hear the nightingale Sing on, as if in pain: من سایه‌های غم را نمی‌بینم، من باران را حس نخواهم نکرد؛ صدای بلبل را، که گویی با درد آواز می‌خواند، نخواهم شنید And dreaming through the twilight That doth not rise nor set, Haply I may remember, And haply may forget. و زمانی که در گرگ و میش مرگ می‌آرامم که نه تاریک‌تر می‌شود و نه روشن‌تر، شاید به خاطر بیاورم، و شاید از یاد ببرم.