مخرب

من ابله بودم، یک احمق تمام عیار، گمان می کردم دوستانی که دور خودم جمع کردم بدون حتی بیان یک کلمه ای مرا می فهمند، دوستان؟ هه! کدام دوست؟ حتی نمی شود به ان ها لقب انسان را اعطا کرد ،اما چرا این ها را سرزنش می کنم هنگامی که می توانم به خودم لقب دوست بدهم، می دانم، می دانم، مقصر منم. مقصر انتظاراتی است که از یک بشر دوپا دارم. مگر این موجود دوپا به غیر از خوردن و خوابیدن و حرف مفت زدن هنر دیگری هم دارد که من چنین انتظاری دارم؟ هرچه باشپ انتظارات من است که من را از پای در میاورد و مسبب می شود دیگران را ملامت کنم اما بنده سرتاپا خطاکار منم.باور کنید اگر می شد اصلا در این اجتماع، در این اجتماع مبتذل و لرزان، قدم از قدم برنمی داشتم. نه اینکه من به هم نوع از خود نیاز داشته باشم که یک تحقیر و خیانت به خود است که به چنین موجودی نیاز داشته باشی. و نه خیال اینکه خودم را والا تر از این موجود دوپا بدانم من هم همانند این ها قوز بالای قوز هستم و هیچ تفاوتی با یک دیگری نداریم اما دلم می خواست، همه چیز جور دیگری باشد، باب میل من نه اما بر خلاف میل من هم نباشد. فقط چیزی باشد که دلم را به آن خوش کنم بی دوز و کلک.

این مغز من نیست که به من فرمان می دهد، این یک جور احساسی از سوی توست که بر من غلبه کرده و تمام منطقم را زیر سوال برده است.

وداع بشاشی و موسیقی ، بهای آشتی با حزن است

خون در همه جا یک رنگ است

متاسفم، داستان شما به پایان رسید، هیچ نامه ای به مقصد نمیرسد

این روزها ،یک طوری میگذرد، نمیدانم چطوری، اما یک طوری میگذرد که در ضخامت مرگ ،و نرمی زندگی قدم میگذارد، چطور بگویم، یک مهممل در سهاوت، در خویش پنداری و عجز می گذرد، اینطور بگویم که فقط میگذرد، به منوال حرمان میگذرد، بی حائز نه ، نمیدانم، اشفتگی است، مثل گنگ بودن کودکی که تجاوز را دیده و گوشه چشمش جا خشکانده ، یک طور هایی اینطوری است، می فهمید؟ من سردرگم نیستم، فقط روز هایم، روزهام یک جوری شده است ، ورم کرده است، و ادامه میدهد به نمو، اما نمی ترکد، حرفم را می فهمید؟ نمی دانم چرا دل نگران فهمیدن شما هستم اما مهم است، اینکه جایی، در گوشه این شقاوت، کسی مرا آنگونه که من میخواهم بفهمد، اما چندان فرقی نمی کند، همین که بفهمید به حد نیاز و لزوم بس است مگر نه؟ روزهایم را می گفتم، سنگی به سختی به بالای کوه با تن نحیفی است ، بی ثمر است، اما هیچگاه به جواب نمی‌رسم که روزهایم چگونه است، من فقط نمیدانم ، نه آشفته ام ، نه غمگین و نه حتی دلمرده، فقط نقاب را برداشته ام و بی نقاب مصلوب به پوچی ام، مودت گرفتنم با نقاب و تزویر، شاید حقم است که روز هایم را به این گونه سپری کنم، محکوم نیستم، مثل یک مرگ خود خواسته اس، اما این ، بدتر از مرگ است، می دانید که بدتر از مرگ شاید در واپسین سایه مرگ قدم زدن است، مرگ یک بار است ، یک همیشگی مطلق ، اما این بار متفاوت است، روز های به گرته آموخته ام به تکرار می مانست ،به گردی که نه مقصد دارد و نه مبدا، فقط رفتن داشت، و برگشتن به جایی که رفته بودی.

نور من ،در نخستین زادگاهم، اکنون من طفلی ده ماهه در بستر نگاه تو هستم که از نو مرا تولد بخشیدی ، تورا نه با واژه و زبان و بلکه فراتر از قلب فراتر از بنده و خدا، فراتر از مهر خموشی مادر دوستت دارم. تو قدیسی ، تو نور میان شیار های پوسیده منی ، دوایی، شفایی، تورا نه برای اکنون، نه فردا بلکه ابد، تورا برای ابد، برای همیشه و جاودانگی میخواهمت، تو تمنای تار و پود منی، شوق وجودمنی، کاش میشد تورا برای همیشه در چینه دانم مخفی نگاه دارم تا هیچکست نباید تورا بییند، می توانم از تو به همه بد بگویم تا فقط برای من باشی . چه خوب است ، چه خوب است که تورا دارم، که از ره رسیدی و ناجی عشق شدی، اگر تو نبودی، اگر تو نخواهی بود، من میان عشاق و دوست داشتن ها با تنفر خجل می‌گشتم. تو نه یک همدم، بلکه هنری برای زیستن و دینی برای ستایش و خدایی برای عبادت هستی. -تولدت مبارک نورم

توانمندی ندارم،فقط گاهی می‌نویسم اما کلمات حق مطلب را به درستی ادا نمی‌کنند.

اندوه من، در غضبی خفته است که انکارش گناه است و بیانش کفر.

بی تملک، رعوفی را از خود می ربایانم و به غضبی رنج الود، به نرمی اندوهی که در سینه جا خشکانده مبدل می شوم ، بی آلایش وبی بدیل ، جانوری برون می اید. نه درنده خو ، نه بی بانگ ، فقط در اندوه مطلق، رنج خود را می آراید، می آراید تا سرپوش بگذارد به تمام آنچه که برا آن گذشته است و در پی انکارش بودند، مسکوت میمانم، تا شاید چیزی، نوایی، ندایی، شیونی سر آید اما زنهار ، زنهار که مردن های پیاپی اش بی نتیجه نماند، و تیری در راس تاریکی به هدف که نه، به لطافت قلبش، جا نشاند.

عزیمت جبری بود صومعه فراموشی ات، اما هبوط از چکاوک چشم هایت،به بهانه من بود و به میل تو.