labyrinth

back in my red hair era🙂‍↕️ (my prime era in fact)

«چقدر به خودت سخت می‌گیری» نه. من فقط زیادی فکر می‌کنم، زیادی می‌فهمم، زیادی احساس می‌کنم. بیشتر از حد معمول حواسم به اتفاقات و جزئیات اطرافم هست و همینا باعث میشه متوجه چیزایی بشم که واسم آزار دهندست. یا حتی ممکنه ادمایی که ازشون انتظار دارم کارایی بکنن که فرای صبر و تحمل من باشه و بخوره تو ذوقم و برگردم به خودم بگم «اصلا ارزششو داشت؟ ارزش این همه بها و اهمیتی که بهش دادی رو داشت؟ ارزش صبرتو داشت؟» و شاید هم حق داشته باشم ولی درنهایت، من میمونم و فکر "تقصیر خودته"

من از صحبت‌های سطحی و کوتاه بدم میاد. دلم ‌می‌خواد درباره زندگی، مرگ، فضا، سکس، جادو، قهوه و میوه، طعم بستنی موردعلاقه‌ات، معنای زندگی، کهکشان‌های دوردست، دروغ‌هایی که گفتی، نقص‌هات، عطرهای مورد علاقه‌ات، کودکی‌ات، چیزهایی که شب‌ها بیدارت نگه می‌دارن، اینسکیورتی‌ها و ترس‌هات حرف بزنم. من آدم‌های عمیق رو دوست دارم، اون‌هایی که با احساس حرف می‌زنن، با فکر و ذهن پیچیده و متفاوت. نمی‌خوام فقط بدونم "چطوری؟"

اعتراض مردمی بود؟ نه عزیزمن هنوزم هست، هنوزم ما جنازهٔ بچه‌هامون و نتونستیم بگیریم چون باید برای کشتن بچه‌هامون بهتون پول بدیم، ما هنوز جای بعضی از بچه‌هامون و نمی‌دونیم حتی نمی‌دونیم زنده‌ن یا مردن، بعضی از بچه‌هامون و از تو خونه‌شون بردن و ما نمی‌دونیم تو چه وضعیتی شبا می‌خوابن یا چی می‌خورن و التماسشون می‌کنیم که بی‌غیرت باشن تا نجات پیدا کنن

و درنهایت جای همه این ها با هرکسی که حرف زدم بهش گفتم «مراقب خودت باش»

«مراقب خودت باش» و زنده بمون، من نگرانتم، حالت برام مهمه، بهت اهمیت میدم و دوستت دارم و واسم با ارزشی و دوست ندارم از دستت بدم یا ازت بی خبر بمونم. توی این جنگ و توی این روزای سیاه وجودت واسم مثل نوره، خاموشش نکن.

شب همه بخیر جز آدمای دروغگو و ترسو، امیدوارم اونا کابوس ببینن. (یا تو خواب سکته کنن، واسم مهم نیست)