Miye Taiyoku

در دیده من، این هنگام، روشنی کلماتِ کوچکِ روی کاغذ های رنگی‌ست، که گویی انعکاسی از من در چشمان آنها‌ست، آنهایی دور و نزدیک، همه وجودی پر از مهر دارند و چه بسا که وصف نشدنی برای من ارزشمند است.

17.

.

.

- یوهان سباستیان باخ BWV 1065 این قطعه به‌عنوان کنسرتو برای چهار هارپسیکورد "یا پیانو" در لا مینور شناخته می‌شود، در حقیقت تنظیم و بازآفرینی یکی از درخشان‌ترین آثار آنتونیو ویوالدی است: "کنسرتو برای چهار ویولن در سی مینور، RV 580" این اثر ویوالدی، دهمین کنسرتو از مجموعه مشهور او به نام «L’estro Armonico» به معنی" الهام آهنگین" است که در سال ۱۷۱۱ منتشر شد و تأثیری عمیق و گسترده بر موسیقی اروپا گذاشت. داستان این بازنویسی، یکی از زیباترین نمونه‌های تأثیر متقابل و گفت‌وگوی هنری میان دو غول موسیقی باروک است: یکی ایتالیایی و دیگری آلمانی. در اوایل قرن هجدهم، آنتونیو ویوالدی به‌عنوان یک استاد بی‌بدیل در فرم کنسرتو شناخته می‌شد و آثارش در سراسر اروپا، از جمله در آلمان، محبوبیت فراوانی داشت. یوهان سباستیان باخ که در آن زمان در دربار وایمار فعالیت می‌کرد، از طریق شاهزاده یوهان ارنست، که از سفر خود به آمستردام نسخه‌ای از «L'estro Armonico» را با خود آورده بود، با آثار ویوالدی آشنا شد. باخ که همواره به دنبال یادگیری و گسترش دانش موسیقایی خود بود، به شدت تحت تأثیر نوآوری‌ها، انرژی ریتمیک و شفافیت ساختاری کنسرتوهای ویوالدی قرار گرفت. برای درک عمیق‌تر منطق موسیقایی ویوالدی، باخ تصمیم گرفت تعدادی از کنسرتوهای او را برای سازهای کلاویه‌ای "ارگ و هارپسیکورد" بازنویسی کند. این کار برای او هم یک تمرین تحلیلی برای جذب سبک ایتالیایی و هم روشی برای ادای احترام به نبوغ آهنگساز ونیزی بود. در میان تمام تنظیم‌های باخ از آثار ویوالدی، کنسرتوی BWV 1065 برجسته‌ترین و بلندپروازانه‌ترین آن‌هاست. باخ این تنظیم را احتمالاً در دوره‌ی فعالیت خود در لایپزیگ، حدود سال ۱۷۳۰، برای اجرا به همراه پسرانش "ویلهلم فریدمان و کارل فیلیپ امانوئل" و شاگردش در گروه «کالجیوم موزیکوم» آماده کرد.

او در این بازآفرینی، ساختار اصلی و خطوط ملودیک ویوالدی را با وفاداری حفظ کرد، اما تغییراتی هوشمندانه برای انطباق اثر با سازهای جدید اعمال نمود. باخ گام قطعه را از سی مینور (B minor) اصلی به لا مینور (A minor) تغییر داد که برای سازهای هارپسیکورد مناسب‌تر بود. - او چهار خط ویولن سولو را به چهار نوازنده‌ی هارپسیکورد سپرد. این کار فراتر از یک رونویسی ساده بود؛ باخ بافت قطعه را غنی‌تر کرد و با افزودن آرپژها و پاساژهای سریع، آن را کاملاً برای بیان قابلیت‌های هارپسیکورد بازنویسی نمود. - بزرگترین تفاوت در نبوغ باخ نهفته است. او بافت هارمونیک اثر را پیچیده‌تر و عمیق‌تر کرد. در حالی که نسخه‌ی ویوالدی بر شفافیت و درخشش ویولن‌ها تکیه دارد، نسخه‌ی باخ با افزودن خطوط کنترپوانتیک ظریف و هارمونی‌های غنی‌تر، به اثر عمق و وزن بیشتری بخشید. نتیجه، دیواری باشکوه از صدای هارپسیکوردهاست که دیالوگی پیچیده و درهم‌تنیده را به نمایش می‌گذارد. - نقش ارکستر زهی در نسخه‌ی باخ بیشتر به یک همراهی‌کننده‌ی قدرتمند تبدیل می‌شود که زمینه‌ای استوار برای گفت‌وگوی چهار ساز سولو فراهم می‌کند.

نتیجه‌ی این کار اثری است که هم روح سرزنده و پرانرژی ویوالدی را در خود حفظ کرده و هم امضای انکارناپذیر باخ، یعنی منطق ساختاری، عمق هارمونیک و پیچیدگی کنترپوانتیک، را به نمایش می‌گذارد. این قطعه دیگر یک اثر صرفاً ایتالیایی نیست، بلکه محصولی آلمانی‌شده و عمیقاً «باخ» است.

دوست داشتنی‌ترین‌ها رو دارم.

تولدت مبارک بچه خیلی دوست دارم و خیلی خوشحالم که دارمت مرسی که هرموقع نیازت داشتم کتارم بودی و بغلم کردی و اجازه دادی برات غر بزنمو گریه کنم

00:00

- سال دو، آبان در تهرانِ زیبا کنار افرادی که عمیقا عاشقشون هستم.

-