Unspokens

این عوعو سگان نیز بگذرد.

الان وقت غم و سکون نیست، وقت خشم و حرکته.

The night it all started.

بزودی.

لب من میخنده، افسوس پر از رنجه دلم.

بچه‌ها من یه دوستی دارم اسمش دانیاله(دانیال محمدی نیارق)،۱۹ام تو محله‌ی خزانه بوده و از اون موقع تا الان هیچ خبری ازش نداریم.گوشیش خاموشه و به خانواده‌اش دسترسی‌ای نداریم اگر می‌شه تو چنلاتون یا هرجایی که می‌تونید اینو پخش کنید شاید کسی دیده باشدش یا خبری ازش داشته باشه. (عکس خیلی واضحی ازش نداشتیم)

سلام بچه ها دختری که تو عکس می بینید اسمش نیوشاس و دوستمه ۱۸ سالشه و اهواز زندگی می کنه آخرین بازدیدش بر می گرده به یه ماه پیش و نمی دونم الان کجاست نه آدرسی ازش داریم نه کسی که باهاش خیلی نزدیک باشه به شماره‌هاش هر چی زنگ زدیم هم هر دو خاموش بودن تو رو خدا اگر می تونید اینو پخش کنید تا یه خبری ازش به دست مون برسه من و همه‌ی دوستاش نگرانشیم

یادداشت ها– دفتر اول (۱۹۳۵ مه) - آلبر کامو

Let’s not call.

Let’s normalize never calling people.

Let’s normalize never calling people without asking for permission through a text message first.

Beauty and sadness, they’re never apart.

So full of love that I just simply enjoy watching ppl in city living their lives، I can feel the sadness but also beauty.

The more they can shape you, the more you’re lost.

حافظه کوچه و خیابونا از آدما بیشتر شده.