مقاومة

تویِ سینه‌ام که صبوره، غم‌و موندگار کردی...

وصیت آخرم این است که همیشه به یاد داشته باشید که مقاومت بی‌معنا نیست و فقط گلوله‌ای که شلیک می‌شود نیست، بلکه زندگی است که با شرف و کرامت زندگی می‌شود. زندان و محاصره به من آموخت که نبرد طولانی است و راه سخت، اما همچنین به من آموخت که مردمی که تسلیم را نمی‌پذیرند، معجزه‌هایشان را با دستان خودشان می‌سازند. منتظر نمانید که دنیا به شما عدالت بدهد، من زندگی کرده‌ام و دیده‌ام که دنیا در برابر درد ما سکوت می‌کند. منتظر عدالت نباشید، بلکه خودتان عدالت باشید. رؤیای فلسطین را در قلب‌هایتان حمل کنید و از هر زخمی سلاح بسازید و از هر اشکی چشمه امید. -قسمتی از وصیت نامه یحیی سنوار @moqavemah

«إن لم نلتقِ، فاعلمْ أنّي كنتُ أشتاقُ إليك كثيرًا.» اگر یکدیگر را ندیدیم، بدان که من بسیار مشتاق دیدار تو بودم... @haneeeenn

ما برایِ دفاع از کشورمان، از هیچ کس اجازه نمی گیریم.

ما برایِ دفاع از کشورمان، ز هیچ کس اجازه نمی گیریم.

أمیر عالم فرمود: «أَمَّا حُزْنِي فَسَرْمَدٌ، أَمَّا لَيْلِي فَمُسَهَّدٌ» و ما چه می‌دانیم جاودانگی اندوه چیست!؟ تو بگو قلب انسان چگونه این همه غم و غربت، ظلم و جنایت و داغ و مصیبت را تاب می‌آورد؟

امشب که مهمونِ خونه ت بودم، یادِ دست هایی که برات تکون میدادم و نمیدیدی افتادم .. اون وقت میرفتم تو بغل مامان گریه میکردم و میگفتم رهبر منو ندید .. این بار تو خیالم تو داشتی برای من دست تکون میدادی و من نمیدیدم .. بیت شما ،حتی اگه حالا پر از گلوله و ترکش و خاک باشه، هنوز هم قشنگه.. اما حالا که تو آسمونایی چقدر دلم برای بودنت تنگ شده ..

کارهایی را که احساس می کنیم صد در صدش برای خواست خودمان است، انجام ندهیم. بلکه کارهایی را انجام بدهیم که دست کم، یک درصد آن برای خدا باشد و از خدا بخواهیم بابت همین یک درصد خالص، بقیه کارهایمان را هم درست کند.

شهید دکتر عبدالحمید دیالمه

محبوب.

محبوب.

دلم اسلحه, دشمن و مبارزه ميخواد .