مهملات

غیر از این عرضی نیست. در پناه حق.

نه اونطوری که فکر می‌کنید نیست، و فکر نکنم باحرف زدن مشکل حل بشه. بحث نشناختن این ننه‌قحبه‌ها هم نیست که اتفاقا این مورد رو خیلی خوب بلدم. در هر صورت، ممنونم از لطف شما عزیزان.

به نقطه‌ای رسیدم که به هرکسی که می‌تونه چیزهای توی ذهنش رو بنویسه حسودیم میشه.

کوبیدن یه ننه کیرقاپ که درمورد جنازه بچه‌هامون کسشر گفت که هنر نیست، خایه و شرف داری از خود قاتلان بچه‌هامون بگو، کیرت رو حوالۀ قبر خمینی و مادر خامنه‌ای کن کسکش.

ما و خودشون رو گاییدن تا به این باور برسن، دست‌شون درد نکنه.

و اما، حیاط آشوویتس جایِ درستِ شروعِ شورش نیست. نگهبانان بالای برجک که از کشتن کسانی که قابلیت کشتن ندارند لذت می‌برند، به آن اشراف دارند. کشته‌ها روی هم می‌افتند. برف سرخ میشود. شورش را باید از جاهای تاریک اردوگاه شروع کرد. که زندانبان‌ها دید خوب و پشتیبان کافی ندارند. و انتظار کسانی که قابلیت کشتن دارند را. و اما این حرف‌ها را کسی جدی نمی‌گیرد. چون طبیعت دنیا همین بوده و خواهد بود که سرگذشت جوامع انسانی بیشتر با واکنش‌های دفعی و از روی استیصال شکل بگیرد تا واکنش‌های صبورانه و هوشمندانه. باید حتما بعد از ساخته شدن کشتی نوح بفهمند آب میتواند تا کجا بالا بیاید، و باید درست در لحظه جا ماندن از آن، فریاد بزنند. اینکه نوحی در سرزمین حاضر باشد یا نباشد، بهانه است برای «کسی دست ما را نگرفت». اسطوره‌ها را ساختند تا بگویند اگر نوح حاضر بود هم، منزوی می‌شد، توسط همان کسانی که در به در دنبال منجی بودند، و کشتی‌اش خالی می‌رفت. آدم‌ها دوست دارند خدا باشند، اما از شبیه خدا شدن خوششان نمی‌آید. انسان ترجیح می‌دهد صفات انسانی‌اش را حفظ کند‌‌ تا اینکه شبیه خدا شود. از همه‌ی خدا بودن، اعمال قدرت بر موجودات را می‌پسندد، نه هیچ‌چیز دیگر. نابینایی، دیر فهمیدن و از روی حس واکنش نشان دادن، از صفات انسانی است. و انسان ضعف‌های خود را می‌پسندد، حتی اگر آن‌ها را انکار کند. مردم نابینایی‌های خود را می‌پسندند. دیر فهمیدن‌های خود را می‌پسندند. عزادار شدن‌های خود را می‌پسندند. ترسیدن‌های خود را می‌پسندند. امید واهی و یأس خود را هم. و زندگی را با همین پسندیده‌ها ادامه خواهند داد. و اما، کسانی که برای همیشه در حیاط اردوگاه آرمیدند، بازنده نیستند. چون با افتخار مردن کار آدم‌های بازنده نیست. نباید عزادار بود که دیگر بین زندانی‌ها نیستند. دیگر بین زندانی‌ها نبودن یک صعود است، نه یک مصیبت. کسانی که همه‌چیز اتفاق افتاده در حیاط آشوویتس را از داخل سلول‌شان دنبال می‌کردند چندماه بعد از گرسنگی و بیماری جان دادند. و روزهای آخر آرزو می‌کردند کاش خیلی قبل‌تر شانس گلوله را داشتند. و بله تا روز آخر فکر می‌کنند به شانس مربوط بود. انسان جهل خود را هم می‌پسندد. و این هم جزیی از طرز کار دنیاست. دنیا گورستان آدم‌هایی است که هیچوقت نفهمیدند واقعا چه خبر بود. هیچ چیز جدیدی زیر آفتاب تابان وجود ندارد.

جدا اگه می‌تونستم این رو چاپ می‌کردم و به هر ایرانی می‌دادمش تا بخونه، شناختتون از خامنه‌ای خیلی احمقانه‌ست.

سال ۹۸ سه روز اینترنت رو قطع کردن و ده‌ها هزار نفر رو کشتن، و حالا، بعد دو هفته اینترنت وصل شد و میگی کاش هیچ‌وقت وصل نمیشد و نمی‌دیدم چی گذشت؟ کسخلی؟ به قول اریک؛ در برابر این قوم پست، خیلی طفلکی هستید جانم.

بکیرم که عمرت با جوانی نکرده در این خاک گذشت دوست عزیز، بکیرم که تحمل این حجم از درد و مصیبت رو نداری، بکیرم که عمرت تباه شد. سایۀ شر روی سر ماست، چه انتظاری جز این داشتی؟ مرثیه می‌خونی برای چی؟ برای اینکه مثلا هم‌دردی کنی؟ یک‌هزارم درد اونی که بچه‌ش، پدرش، مادرش، زنش، شوهرش و .... توسط این جلادان کشته شد رو هم نمی‌تونی تصور کنی. ما توی یه جنگیم، و توی جنگ وقت برای این کسشرها نیست، برای جان‌های از دست رفته ناراحت باش، ولی نباید در همین حد هم موند. اون ناراحتی باید در راستای خشم و نفرتت باشه، نه اینکه جلوی حرکتت رو بگیره.

در نهایت ناراحتی، استیصال و بیچارگی خودم هم هیچ‌وقت برای کسی گریه نکردم. به جز دو مورد؛ یک‌بار برای نیکا، و یک‌بار هم در همین دی‌ماه، برای پسر جوونی که تیر خورد به زیر گلوش، خون زیادی ازش رفته بود و در حال خفگی، همین‌طور که داشت جان می‌داد مادرش رو صدا می‌کرد. بر خلاف تمام تلاش‌ها، کاری از دست کسی بر نمی‌اومد، دورش رو گرفتند که گیر کفتارهای خامنه‌ای نیوفته و به هر طریقی که بود، ماشین خبر کردن تا جنازه رو ببره. این رو دوست نداشتم بنویسم، ولی برای ثبت در تاریخ، با اینکه خیلی سخت بود برام نوشتنش، نوشتم که بمونه.

از اونجایی با حکومت معقولی طرف نیستیم، بنابراین واکنش‌های معقولی هم از این‌ها نمی‌بینیم. خامنه‌ای توی سخنرانی روز جمعۀ ۱۹ دی، ورای از اون اختیاراتی که به سگ‌های خودش در کشتار مردم بی‌دفاع داد، با موضعی که گرفت به نوعی قبر جمهوری‌اسلامی رو عمیق‌تر کرد. صدا و سیما که بوقچی دروغ و دغل‌ها و جفنگیات حکومته، با روایت‌سازی‌های مزحکانۀ خودش، شاشید به اون قبر و در نهایت کلام؛ این دی‌ماه برای ما داغ سنگینی بود، ولی برای جمهوری اسلامی، یه ننگ بسیار بسیار بزرگ و فراموش نشدنی بود.

با تیر جنگی زدن، در حال جان دادن بود، با چاقو زدن توی گردنش، مثل گله کفتار دورش رو گرفتن و جنازه رو بردن. رد خون روی خیابون رو فراموش نمی‌کنم. رد خون‌ها رو فراموش نمی‌کنم.

اسلحه و قدرت، به تنهایی عامل خطر نمیشن. اسلحه و قدرت، زمانی که دست مادون‌حیواناتی همچون این حرومی‌های پست و رذل باشن، میشن خطرناک‌ترین ترکیب علیه بشریت. در دنیا همچین نجاستی نظیر نداشت و نخواهد داشت.

بیشتر از نصف ملت بدون ماسک و پوشش صورتن، یکی هم با چهره مشخص داره فیلم می‌گیره و میگه موشعلی ننت گاییده‌ست! بعد این مادرجنده‌های کسخل فکر می‌کنن با پیام تهدیدآمیز می‌تونن تجمعات رو جمع کنن. (که البته من توصیه نمی‌کنم، حفظ جان و امنیت شما در برابر این مادرجنده‌ها از هر چیزی واجب‌تره.)

ولی خایۀ رپ کنامون »»»»

دقیقا، درد ما موجودیت جمهوری اسلامی و آخونده.

شما توی یک جمعی بگو "دل‌های ما خونیه، سید علی"، می‌بینی کل اون جمع ادامۀ جمله رو توی ذهنشون میگن و به شما با لبخند نگاه می‌کنن. می‌خوام بگم که کونی بودن رهبر معظم انقلاب بر هیچ احدی پوشیده نیست.

من مطمئنم هیچ‌کدوم از شماهایی که بخاطر شاهزاده فحش دادین به اندازۀ من تشنۀ خون آخوند نیستید. در ضمن، من مثل شما دنبال تقدس‌گرایی نیستم، که اتفاقا می‌رینم وسط مقدساتتون؛ چون از نظر من هم هیچ چیز مقدس نیست، مگر آن‌که شایستهٔ نقد باشد.

شاهزاده سگ کی باشه که بخوام بهش توهین نکنم.