نمی‌دانم،

شاید واقعاً زندگی همین بود؛ چیدن لیمو های باغ پدر، آرمیدن در سایهٔ موزها، سیگار کشیدنِ بی‌انتها، و جست‌وجوی خاطراتِ کودکی در میان نخل‌های کهنه.

این استتیک‌های تروتمیز پولیش‌شده و‌ پینترستی از زندگی روزمره خیلی دور به نظر میرسه. حتی کسایی که پولشو دارن هم انگار دارن زور میزنن که شبیه به یه تصویر تکراری بشن. زندگی کروکثیف اتفاق میوفته. نهایت بتونیم از این کثافت با نور و دوربین خوب عکس بگیریم

عبرت را از که بگیریم؟

در زندگیِ بعدی‌ام، همهٔ شما را خواهم کرد.

چرخهٔ زوال و چسی‌ آمدن، پیوسته در گردش هستند و هرگز متوقف نمی‌شوند.

خاطرات زوال محاله یادت بره.

در مسیرِ زوال، از یکدیگر سبقت را از راست میگیرید!؟

لا یُکَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلّا وُسْعَها. سوره‌‌ی بقره، آیه‌ی 286 مثل اینکه می‌تونه تحمل کنه.

اصلاً معلوم نیست آدمی در این زندگی تا کجا دوام می‌آورد؛ اما به گمانم باید آن را صرفِ شراب، تریاک و نر‌م‌ تنانِ زیبارو کرد، تا فردا در محضرِ خداوند شرمنده نباشی که گناهی را مرتکب نشده‌ای.

روحِ ملیح، طاقتِ این رنج را ندارد.

زوال در اذهان رخنه کرده بود و آدمی، در نهایتِ حماقتِ خویش، از پیش نیز کوسخول‌تر گشته بود.

من از درون.

پَدگانے.

هنوز جای شُکرش باقی است.

🚭 هشدار؛ سیگار، بس اعتیادآور بود.

پُر اضطراب از عکاسی در ساحتِ اجتماع.