اِنقباضِ مغزَم؛

یه غم بزرگی هست، برای همه چیزهایی که میتونست قشنگ‌تر باشه، برای ادمایی که میتونستن بهتر باشن، برای لحظه هایی که لازم نبود تنهایی سپری شن، یه غمی از همه کارهایی که شاید لایقش بودم، یه غم که خودم هم بهش خو گرفته‌ام.

او هرگز دوستم نداشت. عشق، مرا کور، کر و احمق کرده بود.

و من برای احساسی گریه می‌کردم که نمی‌دانستم دل‌تنگی است یا دل‌شکستگی و یا حتی دلخوری.

اونقدری که من برای غمگین نشدن ازت تلاش کردم، خودت برای غمگین نکردنم تلاش نکردی.

نمی‌دونم چرا همیشه همه یا بازیم میدن یا ترکم میکنن باور کنین منم قلب دارم

شاید دیگه هیچوقت هیچکس رو جدی نگیرم.

تا ابد حسرت اینکه همه چیز می‌تونست یه طور دیگه پیش بره به دلم میمونه.

‌‌عطش دیدنت رو دارم ولی چشمم آب نمیخوره!

اگه نپرسی حالمو خوب نیستم ؛

‏غم واقعی اشکتو در نمیاره؛ ساکتت می‌کنه.

دختر داییم واقعا یکی از آدمای مورد علاقه ی زندگیمه که می‌تونه به وضوح حال بدمو خوب کنه ؛

Did i cross the line?

منم آدمم ، ناراحتم نکنین .

یه کاریش میکنم، مثلا از پنجره میپرم پایین.

قبلا خیلی حوصله داشتم،الان به وضوح خیلی کمترشده،دوست ندارم موبایلم زیاد زنگ بخوره،زیادحرف بزنم ودرموردقدم‌های بعدیم توضیحی بدم،ودرموردهرچیزی جزبه جزبه هر کسی توضیح بدم، حتی دوست ندارم به حرف‌هاورفتارهای بد دیگران هم واکنش نشون بدم،فقط میخوام روی خودم،حال خودم رفتارخودم تمرکز کنم.

ماه گرفته منم، که ندارمت.