اِنقباضِ مغزَم؛

کی دیدی جا زد ؟ دیدی آخر ؟ تنهام گذاشتی بی لیاقت

مشکل از ما نبود؛ ما آن‌قدر که می‌توانستیم ماندیم، آن‌قدر که بلد بودیم دوست داشتیم، آن‌قدر که از دستمان برمی‌آمد بخشیدیم و برای نگه داشتنِ آدم‌ها، از خودمان کم کردیم. ما کوتاهی نکرده بودیم؛ اگر چیزی شکست، از کمبودِ تلاشِ ما نبود. ما برای بعضی آدم‌ها بیش از اندازه صبور بودیم؛ حرف‌هایی را که می‌توانستیم با خشم بزنیم، با سکوت گذراندیم، گلایه‌هایی را که حقمان بود، فرو خوردیم. ما سنگِ تمام گذاشته بودیم، اما چه فایده وقتی کسی که باید قدرِ خانه را بداند، تمامِ عمر مشغول شمردنِ ترک‌های دیوار باشد؟

و دنیای من، خوشحالی‌اش هم غم‌آلود است.

یه دختر اینقدر تلاش می‌کنه اینقدر تلاش می‌کنه اینقدر تلاش می‌کنه تا بالاخره از چشمش بیوفتین

حالا با خیال راحت تری میتونم نفس بکشم

ولی دیدن اینکه تو خواب پیام میده واقعا بدترینه

ولی من صدای قهقهه های قبلش رو یادم نمیره

Comeback baby...

من هنوز به امید دیدن دوباره روی تو زندم... برگرد (:

و در نهایت او اخرین وعده ی من برای زندگی بود و من خود را به آغوش مرگ میسپارم دلتنگ میشوم اما .دگر جانی برای زندگی ندارم..

حتی اگه بمیرم عشقم به تو نمیمیره

وای مبینا استاپ

دارم عادت قول دادنم رو کنار میزارم