art saved me

بغلم کن، نه از سر مهر، که از سر فهمیدن. بغلم کن، بی قولِ فردا. من از وعده‌ها گریخته‌ام از مرهم‌های موقت. پناهم شو، نه به رسمِ نجات، که به طعمِ حضور. پناهم شو، بی آن که بخواهی پناهت شوم. پناهم شو، قبل از اینکه فردا بیاید و من دوباره هیچکس نباشم.

همیشه حسم‌و تو سکوت خلاصه می‌کردم.

افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارند، و تنهایی، آخرین گریزگاه انسان‌های صادق است. در طی تجربیات زندگی به این مطلب برخوردم که چه ورطه هولناکی میان من و دیگران وجود دارد. این شکاف نه فقط میان من و دیگران، که میان حقیقت و آن چیزی‌ست که جامعه می‌خواهد باور کند. -صادق هدایت

بگو برایم از راه های نرفته‌ات از غذا های نپخته و ظرف‌های نشسته‌ات از یاری که برایت یار نشد از بندی که برایت دار نشد، فقط پا پیچت شد و جلوی تند رفتنت را گرفت. از من بگو از خاطرات نداشته‌یمان از گفت‌و‌گوهای شبانه‌یمان از هم آغوشی‌ات با آدم قبلی از نگاهت به من در جایگاه فرعی. می‌گویم از قلبی که نیمه‌اش شکست از منی که در غبارت نشست از عشقی که در میانه جاند از شعری که نیمه کاره ماند.

جیگرکی دیتتت

چشام‌و بستم باز کردم دیدم 18 سالمه.

اولین هدیه تولدم فقط یه هدیه نبود. یادآوری این بود که وقتی حواسم به خودم نیست، تو حواست هست. دقیقا وسط ازدحام فراموشی ‌ها تو فراموشم نکردی. دوسِت دارم.