Cortex MBTI

INFJ? You can’t expect people to read silence.

ESTP? You don’t actually hate attachment.

ISTP? People can’t stay if you keep shutting them out.

ENTP? Stop getting attached to people you’re unsure about.

INTP? If they wanted to, they would’ve replied

ESTJ? Rest before your body forces you to.

ISTJ? You’re allowed to disappoint people sometimes.

ENTJ? Not everyone is trying to challenge you.

INTJ? Stop acting like you don’t miss them

اون #ENFJ میگه «فقط نگرانتم» ولی یهو می‌بینی بیشتر از خودت حواسش به حال توئه. انگار آروم آروم خوشحال بودنت میشه مسئولیتش.

اون #ENTJ میگه «سرم خیلی شلوغه» ولی وسط شلوغ‌ترین روزش هم اول پیام تو رو باز می‌کنه. برای کسی وقت گذاشتن، مدل اعترافِ اونه.

اون #ENFP میگه «من با همه اینجوریم» ولی فقط کنار تو انقدر ذوقی، شلوغ و بی‌فیلتر میشه. انگار مغزش یادش میره باید کول رفتار کنه.

اون #ENTP میگه «فقط داشتم سرتو می‌خوردم» ولی با هیچکس اونقدری که با تو کل‌کل می‌کنه وقت نمی‌ذاره. هرچی بیشتر دوستت داشته باشه، بیشتر اعصابتو بازی میده.

اون #ESFJ میگه «عادیه بابا» ولی کل مود روزش به لحن یه پیام تو بستگی داره. اگه سرد شی، انگار برق کل روزش می‌پره.

اون #ESTJ میگه «احساساتی نشو» ولی وقتی سرد میشی، خودش از همه بیشتر کلافه میشه. فقط بلد نیست قشنگ بگه دلتنگ شده.

اون #ESFP میگه «همه رو دوست دارم» ولی فقط استوری تو رو سه بار پشت سر هم می‌بینه. انگار دنبال یه نشونه‌ست که بفهمه بهش توجه داری یا نه.

اون #ESTP میگه «فقط پایه‌ام» ولی یه جوری حواسش به خنده‌هات هست که تابلو میشه. انگار ناخودآگاه میخواد دلیل حال خوبت خودش باشه.

اون #INFJ میگه «چیزی نشده» ولی از فرق بین «باشه :)» و «باشه.» می‌فهمه حالت عوض شده. بعدم بی‌صدا شروع می‌کنه بیشتر مراقبت بودن.

اون #INTJ میگه «نه بابا چیزی نیست» بعد یهو وسط حرفاش آینده‌ایو تعریف می‌کنه که تو هم توشی. انگار بی‌صدا تو رو وارد زندگیش کرده بدون اینکه خودش اعتراف کنه.