m

به خودم اومدم دیدم چقدر خودمو حیف کردم.

"تو نه می‌آیی، نه می‌روی، نه اجازه می‌دهی فراموشت کنم، و نه آن‌گونه که من می‌خواهم مال من می‌شوی."

ولی مشکلات من ریشه در کودکی‌م نداره. ریشه در شکست خوردن یزدگرد سوم مقابل مسلمانان داره.

هوا انقدر خوبه که جون میده پنجره رو باز کنی بپری پایین.

‏بدبختی اینه نمی‌دونی واقعا ایراد از خودته یا واقعا گیر ادمای کسکشی افتادی.

تا ابد عاشق اونایی که نازنازیم میکنن میمونم.

نمیتونم بپذیرم که تو هم یه رهگذر بودی، ‏دلم میخواست خونه‌ی امنم باشی...

بیچاره اونی که بعد از تو از من انتظار عاشقی داره.

مغزم را به صورت یک توده‌ی افکار پریشانِ فشرده میبینم، افکار بی روحی معلق در هوا.

فرآیندِ قطع ارتباط من خیلی یهوییه ؛ یهو احساس میکنم چرا یه ادم باید با من اینطوری رفتار کنه ؟ پس خداحافظ .

حس می کنم تعادل احساساتم ازبین رفته؛ یا انقد بی حس و ریلکسم که چیزی نمیتونه عصبی و ناراحتم کنه یا انقد حساسم که کوچیکترین چیز عصبیم میکنه.

بعد یماه و نیم؟

دیگه از آدما انتظاری ندارم.

با منی؟

فرصتاتو داری هی از دست می‌دی

حواست باشه هرکی رو بیاری بالا، یه روز خودتو زیر پاش له میکنه.

منو تو برای غریبه شدن زیادی همو بلدیم.