stillhere

فراموش کن چه بر سرت آوردند، فراموش کن قصد و نیت آدم‌ها از کارها، حرف‌ها و رفتارهایشان چه‌بود. که هیچ چیز به اندازه‌ی نفرت و خشم، انسان را از درون نمی‌جَود و روح آدمی را بیمار نمی‌کند! می‌دانم آنان لایق فراموشی و گذشتِ تو نیستند؛ تو به خاطر خودت به گذشته فکر نکن و پیشامدهای تلخ را شخم نزن و فقط درس بگیر، وگرنه بیش از چیزی که از سن و سال و شرح‌حال جهانت انتظار می‌رود، از بین خواهی‌رفت... #حامد_حکیمی

لبخند می‌زنم، به همه می‌گویم خوبم و جوری رفتار می‌کنم که انگار همه‌چیز خوب است، حتی وقتی خوب نیست! لبخند می‌زنم به آدم‌ها، مهربانی می‌کنم و تلاش می‌کنم حال کسی را خوب کنم، حتی وقتی حال خودم خوب نیست! تلاش می‌کنم لشکر اندوه را عقب برانم و سربازهای کوچک و تنهای شادی را به جهانم بخوانم و هرطور شده سرپا بمانم. تلاش می‌کنم خوب باشم و امیدوار به اینکه بعد از این، آدم‌ها و اتفاقات بهتری را ملاقات خواهم‌کرد و همه چیز از اینی که هست، بهتر خواهدشد... آرزو می‌کنم از اینجای جهانم به بعد همه چیز خوب پیش برود، چون من دیگر طاقت مواجهه با ناملایمات بیشتری ندارم... خسته‌ام از مسئولیت داشتن، دلم می‌خواهد مثل بچگی‌ها در حاشیه‌ای امن بایستم و کسی مراقبم باشد! #حامد_حکیمی

آدمیزاد خیلی گناه دارد. گناه دارد که گاهی در بی‌رحمانه‌ترین مصیبت‌های جهان تنها باشد و گاهی زهر قضاوت‌ها را به دوش بکشد و گاهی مشکلاتی فراتر از توانش به او تحمیل شود و گاهی بدون پشتوانه، سخت‌ترین مسیرها را طی کند. آدمیزاد گناه دارد که بدود و بدود و بجنگد و به مقصود نرسد، گناه دارد که رنج طرد شدن را بچشد و رنج خیانت را بچشد و رنج اعتماد کردن را... آدمیزاد گناه دارد برای جهانی که هرکار کنی، آخرش چیزی هست که قلب تو را بسوزاند و فرصت شادی و لبخند را از تو دریغ کند. آدمیزاد گناه دارد برای این‌همه از دست دادن و به دست نیاوردن و رنج کشیدن... آدمیزاد گناه دارد برای هر فرزندی که دارد و گروگانی‌ست در دستان تبهکار دنیا... کاش این دنیا، دار مکافات نبود و آدمیزاد می‌‌توانست پیش از هرچیزی انتخاب کند که پرنده باشد... پرنده باشد و نفهمد و پرنده باشد و پرواز کند و پرنده باشد و از هرجا که آزارش دادند، دور شود... #حامد_حکیمی

دم خودمان گرم که با اینکه معلقیم و تقریبا در قعر ناامیدی و اندوه به سر می‌بریم؛ همچنان عطرمان را می‌زنیم و لباس خوبمان را می‌پوشیم و کافه‌مان را می‌رویم و مهربان مانده‌ایم. دممان گرم که جوری آبرو داری می‌کنیم که کسی شک نمی‌کند چقدر بلاتکلیفیم و حالمان خوب نیست! ما خوش‌پوش‌ترین و خوش‌بوترین و لاکچری‌ترین به فنا رفتگان تاریخیم… #حامد_حکیمی

دیدی حق داشتم؟ دیدی ترسم از آشنایی‌ها و آدم‌ها بی‌دلیل نبود؟ دیدی درست می‌گفتم؟ دیدی تو هم مثل مابقی، گرگ بودی و برای دریدن آمده‌بودی؟ دیدی سلام تو هم بسم‌اللهِ قصاب بود؟! دیدی؟! #حامد_حکیمی

دوست داشتم من هم یک بابالنگ‌دراز داشتم. او از دور حواسش به من بود و من هم هر روز برایش می‌نوشتم، تمام اتفاقات و احساسات هر روزم را... #حامد_حکیمی

هیچ خیری در طاقت آوردن و قوی بودن نیست! پناه ببرید، کمک بخواهید، جا بزنید و هرکجا که کارد روانتان به استخوانش رسید، اعتراف کنید و ضعیف باشید... اعتراف کنید کم آورده‌اید، اعتراف کنید نمی‌شود، اعتراف کنید سخت است تحمل کردنِ این گونه از رنج و سخت است این حجم از مشکلات و بی‌عدالتی و اندوه را به جان خریدن و دم بر نیاوردن! این کت بی‌قواره‌ی قوی بودن برای روح و روان نحیف ما ایرانی‌ها بزرگ است عزیزان! به ما می‌رسد که دلگیر باشیم و بغضی هزارساله داشته‌باشیم. به ما می‌رسد کم بیاوریم، پناه ببریم، غمگین باشیم. شرایط این‌روزهای ما خیلی شرایط نرمالی‌ست که از ما توقع سلامت روان و لبخند داشته‌باشند؟! فراموش نکنید که تاب و تحملِ زیاد، از آدم‌ها دیوانه می‌سازد. بیایید باهم بزنیم زیر گریه بااین اوضاع اقتصاد و حال و آینده‌ای که برایمان درست کرده‌اند. #حامد_حکیمی

کاش هر دردی که دارد، سهمِ جانِ من شود، تا مبادا من ببینم درد دارد مادرم ... #حامد_حکیمی

هیچ‌کس قوی‌تر از زنی نیست که در فروپاشیده‌ترین و غمگینانه‌ترین اوضاع جهانش، بلند شده، ظرف‌ها را شسته، خانه را مرتب کرده، به گل‌ها آب داده، به فرزندانش عشق بخشیده، لبخند زده، پناهگاه بوده و خانه را گرم نگه داشته. هیچ‌کس قوی‌تر از زنی نیست که به کمبودها و نبودها و محدودیت‌ها پشت کرده و با وجود خستگی و مسئولیت‌های سنگینی بر دوش، بلند شده، از قافله‌ی هم‌سالانش جا نمانده و از هم‌قطاران آسوده‌‌ترش پیشی گرفته. هیچ‌کس قوی‌تر از زنی نیست که آرام مانده و سکوت کرده، در همان‌حال که از درون بی‌پناه بوده و دلگیر بوده و بیش از ظرف طاقتش آسیب دیده... #حامد_حکیمی

۲ مهر ۱۴۰۴ بعضی تاریخ‌ها فقط روی تقویم نمی‌مانند؛ روی قلب آدم حک می‌شوند… آن روز، فکر کردم همه‌چیز برای همیشه تمام شده است. فکر کردم دیگر هیچ‌وقت قرار نیست صدایت را بشنوم یا خاطراتت این‌قدر زنده شوند. اما… ۳۱ تیر ۱۴۰۵ بعد از نزدیک به ده ماه، فقط چند دقیقه با تو حرف زدم. عجیب بود… نه چیزی برگشت، نه گذشته تکرار شد، نه قرار بود معجزه‌ای اتفاق بیفتد. فقط فهمیدم بعضی آدم‌ها، حتی وقتی دیگر سهمی از زندگی‌ات ندارند، هنوز گوشه‌ای از قلبت را با خودشان برده‌اند. امروز دیگر چیزی میان ما نیست… نه انتظار، نه گله، نه حتی آرزوی بازگشت. فقط یک احترام عمیق به تمام روزهایی که کنار هم زندگی کردیم. و مثل همیشه… از صمیم قلب آرزو می‌کنم زندگی، با تو مهربان باشد. هرجا که هستی، آرام باشی، بخندی، موفق باشی و بهترین اتفاق‌های دنیا نصیبت شود. بعضی آدم‌ها برای ماندن نمی‌آیند؛ می‌آیند تا بخشی از وجودت را برای همیشه تغییر دهند… و تو، یکی از همان آدم‌ها بودی. از ۲ مهر ۱۴۰۴ تا ۳۱ تیر ۱۴۰۵… نزدیک به ده ماه گذشت؛ اما بعضی خاطره‌ها نه قدیمی می‌شوند، نه فراموش… فقط یاد می‌گیری با نبودنشان زندگی کنی. 🖤 #حامد_حکیمی

خدایا نگذر، نبخش! کوتاه نیا! اینان را که رنج عظیمی به جانم ریختند که برای شانه‌های کم‌‌طاقت من سنگین بود، خیلی سنگین! اینان که مرا در اوج بی‌پناهی و نجابت و انصافی که در برابر بی‌مهری‌شان به خرج دادم، با اندوهی فراتر از توانم مواجه کردند و تنها گذاشتند. خدایا نبخش ظلم آشکار و رنج پنهانی را که در مورد آن فقط توانستم با تو حرف بزنم و فقط توانستم به تو پناه بیاورم و فقط توانستم روی تو حساب کنم که به وقتش قدرتمندترین پناه‌دهنده‌ای و بی‌رحم‌ترین انتقام‌گیرنده‌... نبخش خدا! که فقط تو می‌دانی چه‌ها بر من گذشت... #حامد_حکیمی

تا به حال دیده‌ای کسی بی‌آنکه چشمانش خیس شود، گریسته‌باشد؟ دیده‌ای چشم‌ها حرف بزنند؟ بگویند: دارم می‌میرم از اندوه! دارم تلف می‌شوم از درد، از نخواستن، از ظلم‌های ناروای روا شده و فریادهای نزده و بغض‌های نگریسته! آه‌های از ته دل را دیده‌ای؟ آن‌ها که آنقدر عمیق‌اند که یک‌لحظه حس می‌کنی نکند عرش خدا همین لحظه فرو بریزد و زمین دهان باز کند و تمام موجودات را در خویش ببلعد، اینقدر که سنگین است وسعت معصومیت و اندوه و دل‌شکستگی بعضی آدم‌ها... اینقدر که نازک شده پوستِ طاقتِ بعضی آدم‌ها... اینقدر که حق دارند و اینقدر که حق دارند و اینقدر که حق دارند بعضی آدم‌ها... #حامد_حکیمی

تولدت مبارک❤️ بعضی آدما فقط بزرگ نمی‌شن، هر سال بااستعدادتر، پخته‌تر و درخشان‌تر می‌شن؛ تو دقیقاً از همون آدمایی. خدا کنه هر آرزویی که در دلت داری، یکی‌یکی رنگ حقیقت بگیره و هیچ‌وقت لبخند از روی لبت دور نشه. به وجودت افتخار می‌کنم و باور دارم که استعدادت تو را به جاهای خیلی قشنگ خواهد رساند. امیدوارم سال نو عمرت پر از موفقیت، آرامش، خوشی و لحظه‌های فراموش‌نشدنی باشه. تولدت هزار بار مبارک! همیشه بدرخشی و سایه‌ات بالای سر عزیزانت باشه. 🌙

آدم‌ها عمیقا که دلشان می‌شکند، عمیقا که ناامید می‌شوند، عمیقا که آسیب می‌بینند و راه به جایی که ندارند؛ در خودشان فرو می‌روند و ساکت می‌شوند. گریه نمی‌کنند، جایی را به‌هم نمی‌ریزند، حرفی نمی‌زنند، گلایه‌ای نمی‌کنند، فقط بدون واکنش می‌مانند و دست برمی‌دارند از اعتماد کردن، پذیرفتن، تلاش کردن، دوست داشتن... انگار بالاترین مراتب اندوه، بیش از آن‌که آدم را بشوراند، فلج می‌کند... #حامد_حکیمی

سلام بر آدم‌هایی که بارها و بارها به مرز انهدام رسیدند و دوام آوردند، بارها خسته‌ترینِ جهان بودند و بااین‌حال، کوهِ سنگینِ رابطه‌ها و مشغله‌ها را به دوش کشیدند، آنان که بلندترین فریاد و بغض‌های جهان را در سینه محبوس کرده‌‌بودند و به نظر می‌رسید قوی، ساکت و آرامند، در حالی که آتشفشانی درونشان پنهان بود. اگر دیدید آدمی ناگهان به مرز فریاد و خشم رسیده، اگر میزان واکنشش فراتر از واقعه بود، اگر بی‌دلیل می‌زد زیر گریه و به کمترین کنشی، شدیدترین واکنش‌ها را می‌داد، در آغوشش بگیر؛ این همان آتشفشان خفته‌ی درونش است که لبریز شده. او سال‌ها غم و خستگی و فریاد را تحمل کرده‌ و تو فقط از آنجا به بعد را می‌بینی که طاقتش طاق شده و جانش به لب رسیده.. خدا می‌داند چه‌ها کشیده‌ و چقدر مدارا کرده‌ و چه جزیره‌ی رنج و اندوهی در سینه پنهان دارد، چقدر خشم، چقدر خستگی، چقدر تنفر و چقدر بغض و فریادِ نگریسته... #حامد_حکیمی

رهگذرِ این لحظه باش؛ سخنی به یادگار بنویس که ماندگار بماند. ✍ @stillherenbot؟

آدم درست پیدا کنید ازدواج کنید بچه دار شید آن زمان لذت واقعی زندگی خواهید برد ❤️👶

شکوفه نداد و فهمیدم؛ من خاک مناسبی برای او نیستم!!! #حامد_حکیمی