Lamar shit

شهر همیشه دو دیوار دارد: دیواری از شیشه و فولاد برای کسانی که دیده می‌شوند، و دیواری از سیمان فرسوده برای کسانی که نادیده گرفته می‌شوند. اما هیچ‌کس از «دیوار سوم» حرف نمی‌زند. دیوار سوم جایی است که نه فقر بیداد می‌کند که امدادگر برسد و نه ثروت هست که سرمایه‌گذار چشم طمع بدوزد. این دیوار، همان لایه میانی است؛ جایی که مردم با شغلی متوسط، اجاره‌ای بالا، و آرزوهایی که دائماً در حال کوچک شدن هستند، زندگی می‌کنند. آن‌ها مشتریان ثابت فروشگاه‌های زنجیره‌ای با تخفیف‌های پایان هفته‌اند و از صف‌های طولانی بانک‌ها بیزارند؛ نه به خاطر صف، بلکه به خاطر ساعاتی که از دست می‌دهند. از نظر سیاسی، آن‌ها بی‌خطرند. آن‌قدر درآمد دارند که اعتراضی نکنند، چون ترس از دست دادن همین وضعیت متوسط، از هر ایدئولوژی قوی‌تر است. آن‌قدر تحت فشارند که وقت تحلیل و کنشگری ندارند. کار می‌کنند تا قسط بدهند، قسط می‌دهند تا کار کنند. منطقه‌ای که این آدم‌ها در آن نفس می‌کشند، با ترافیک سنگین، پارکینگ‌های دردسرساز و مدارس دولتی که ظرفیتشان چند برابر شده، تعریف می‌شود. این منطقه نه مورد توجه شهردار برای پروژه‌های بزرگ است و نه در لیست مناطق محروم برای بازسازی فوری. آن‌ها فقط «هستند»؛ یک پس‌زمینه ضروری برای جلوه دادن به دو قطب دیگر. دیوار سوم، دیوارِ فرسایشِ مداومِ امید است. جایی که بزرگترین تراژدی این است که می‌دانی دنیا چطور می‌تواند باشد، اما تنها کاری که می‌توانی بکنی، این است که هر شب به خودت یادآوری کنی: «امروز هم گذشت.» و صبح فردا، باز هم پشت همین دیوار، منتظر شروع یک روز تکراری باشی.