Freedom Sky✨🪽

بیست‌ودوسالگی‌اش، شبیه رمانی فرانسوی بود که میان صفحاتش، بوی قهوه و عطر لیلیوم به جا مانده باشد؛ رمانی با جلدی قهوه‌ای، حاشیه‌هایی از شاین و روحی که به‌طرز عجیبی میان لطافت و طغیان سرگردان بود. She was a diamond؛ نه از آن الماس‌هایی که در ویترین‌ها می‌درخشند، بلکه از آن‌ها که تاریکی را به چالش می‌کشند. زنی با چشمانی آشنا به مفهوم صبر، قلبی که هنوز پناه را در معنای حقیقی‌اش جست‌وجو می‌کرد و روحی که هیچ‌گاه به یک فصل از زندگی قانع نمی‌شد. او به زبان فرانسه فکر می‌کرد، با موسیقی نفس می‌کشید و گاهی در میان نت‌های درهمِ یک قطعه‌ی پیانو، به دنبال کلید سلی می‌گشت که سال‌ها پیش، در ازدحام خاطرات گم کرده بود. عشق برایش چیزی شبیه یک والس قدیمی بود؛ رقصی میان نزدیک‌شدن و دل‌کندن، میان خواستن و نخواستن. گاهی فرشته‌ای با عطر لیلیوم بود و گاهی خنجری پنهان در آستین سکوت. دل‌تنگی را خوب می‌شناخت، تنفر را چشیده بود و صبر را، بیش از آنچه شایسته‌اش بود، زندگی کرده بود. عصرها، کنار فنجانی اسپرسو، زمان را با عقربه‌های یک Vacheron Constantin اندازه می‌گرفت؛ بی‌آنکه بداند بعضی لحظه‌ها حتی گران‌بهاترین ساعت‌ها هم توانایی ثبتشان را ندارند. نام Cesare Paciotti در ذهنش یادآور ظرافتی جسورانه بود؛ درست مثل خودش، ترکیبی از وقار و سرکشی. گاهی در خیابان‌های خیال‌انگیز فرانسه قدم می‌زد، گاهی روی پیست یخ می‌رقصید؛ همچون نت موسیقی‌ای که از میان سکوت عبور می‌کند و هرگز تعادلش را از دست نمی‌دهد. و در تمام این تناقض‌ها، یک حقیقت پنهان بود: او هنوز به عشق ایمان داشت، حتی اگر عشق بارها شبیه خنجر از میان روحش گذشته بود. شاید معنای بیست‌ودوسالگی همین باشد؛ اینکه هنوز برای رؤیاهایت جا داشته باشی، اما دیگر هر دری را به امید پناه باز نکنی. اینکه هم‌زمان یک فرشته و یک طوفان باشی؛ هم اسپرسویی تلخ در فنجانی ظریف، هم الماسی که از دل تاریکی نور می‌گیرد.

یک پست مشخص کنین تا بذارم اینجا 🍾

🍿🎼🎤