حِرمان

بخشش مکرر، تکرار مجدد میاره.

بعضی وقت‌ها هر چقدر یچیزی رو با تک تک سلول‌های وجودت هم بخوای قرار نیست بشه، شاید یچیز بهتر هست، شاید قسمت نیست، شاید نباید بشه، شاید باید درس بشه، شاید سرنوشت این رو نمی‌خواد.

‏عاشق آدمایی ام که وقتی بهشون نگاه می‌کنی و لبخند می‌زنی، اونا هم بهت لبخند میزنن حتی اگه نشناسنت.

آدما از دور قشنگن، هي نزديك ميشي بيشتر حالت به هم ميخوره از خودشون، رفتارشون، حرفاشون.

‏دلم تنگ میشه ولی لیاقتم مهم تر از احساساتمه.

غم، تنها روتین منظم یک ایرانیه.

‏بی‌دلیل گل گرفتن خیلی کار قشنگ و خوبیه، زیاد انجام بدید.

چرا میای منو پرت میکنی وسط روزای خوبمون و بعدش دوباره میشی همون آدم بی رحمی که بودی؟

خوبه پس

دیگ آخرش میمیریم واقعا نگران نباش

خداکنه بمیریم واقعا

میمیریم 🙂‍↔️

‏دوست دارم بزنم رو 4x ببینم آخر این زندگی چی می‌شه.

«می‌خواستی نکنی» خیلی جمله‌ی دردناکیه، محبت‌شناس باش عزیزم.

گاهی هر چقدرم تلاش کنی یه نفر ادم بهتری باشه، بی فایده‌اس چون ژنتیکی مادرجندس.

اما عزیز من؛ کاش کودک می‌ماندیم در دنیایی که بزرگ شدن جز رنج ، جز حیف شدن جوانی چیزی نبود.

وضعیت ایران :

یه چند ساعتی نیاز دارم از این دنیا دیسکانکت شم.

بهای زنده موندن، دیدن و هزاران بار مردنه.

++