‌ 𝟪𝟤major

افسانه‌ها می‌گویند، ابری مغرور که از باریدن بر زمین خسته شده بود، رازهای پنهان شب را درون قطره‌ای از جنسِ مروارید سیاه پنهان کرد و آن را میان شاخه‌های درخت آلو پنهانی جا گذاشت. خورشید که تابید، آن قطره‌ی مغرور در پوسته‌ای مخملی و تیره آرام گرفت و شد «آلوی سیاه»؛ میوه‌ای با ظاهری جدی و سنگین، اما قلبی آبدار و ترش‌وشیرین که گویی طعمِ طوفان‌های آرام و خلوت‌های شبانه را در خود حبس کرده است.

of your own fairytale.

belongs to you.

یک افسانه‌ی قدیمی هست که می‌گه انگورهای سیاه، قطره‌های اشکِ شبنم‌گونه‌ای از آسمان شب هستن که وقتی ماهِ کامل عاشقِ زمینِ تاریک شد، روی شاخه‌های پیچ‌درپیچِ تاک چکیدند. برای همین، هر دونه‌ی انگور سیاه، رازِ یک شبِ پُرستاره رو تو دلش نگه داشته؛ همون‌قدر تاریک، مرموز، و فریبنده که با هر گاز، طعمِ اصیلِ سایه‌ها رو به آدم میده.