چرا من نه

ادامه بده، استمرار معجزه می‌کنه🪄

توی مسیر کنکور بهتون قول میدم کلی اشتباه میکنین ولی قول میدم ارزششو داره

سر حرفت بمون. اگه تصمیم گرفتی کاری رو شروع کنی، انجامش بده. اگه خوب پیش نرفتی، ادامه بده. اگه ضعیف بودی، تمرین کن و بهتر شو. اگه شروع نکنی، هیچ‌وقت به جایی که می‌خوای نمی‌رسی. کنکور فقط یه مثال از زندگیه.

اینم صدا میکنیم مجید تو دانشگاه

سوالیه که خیلی ذهنمو درگیر کرده آیا نسبت به روز یا ماه یا سال قبلتون تغییر داشتین؟

اگر مسیری رو رفتید و سختی کشید تا تهش برید چون درسته اما اگه مسیری رو رفتید و لحظه ای احساس آسونی کردی بدونید اون مسیر تهش هیچه

تا حالا شکست خوردید؟ منظورم چیه؟ تا حالا برای چیزی تلاش کردید و آخرش بهش نرسیدید؟ تا حالا به خاطرش شب‌بیداری کشیدید؟ از تفریحتون زدید؟ سختی کشیدید و با وجود تمام خستگی‌ها ادامه دادید؟ تا حالا یه چیزی رو از ته دل خواستید و واقعاً براش مایه گذاشتید؟ و با این حال، آخرش شکست بخورید؟ من تا امروز که دارم این متن رو می‌نویسم، خیلی کم با همچین موردی مواجه شدم. آدم‌ها شکست می‌خورن، این طبیعیه؛ اما قبل از اینکه اسم هر نتیجه‌ای رو شکست بذاریم، باید ببینیم واقعاً چقدر برای رسیدن بهش هزینه دادیم. گاهی چیزی که ما اسمش رو بدشانسی می‌ذاریم، در واقع نتیجه‌ی کم گذاشتن‌های خودمونه. رفقایی که کنکور رو خراب کردید و مدام پیام می‌دید، از نتیجه‌تون می‌گید و دنبال این هستید که یکی آرومتون کنه، یه لحظه با خودتون صادق باشید. اگه کم گذاشتید، بپذیرید. اگه نخوندید، قبول کنید. اگه می‌تونستید بیشتر تلاش کنید ولی نکردید، مسئولیتش رو گردن بگیرید. قرار نیست با سرزنش کردن خودتون چیزی درست بشه؛ اما تا وقتی حقیقت رو قبول نکنید، قرار هم نیست چیزی تغییر کنه. این شما هستید که باید تصمیم بگیرید با نتیجه‌ای که گرفتید، می‌خواید دوباره بلند بشید یا تا مدت‌ها پشت بهانه‌هاتون قایم بشید.

فک کنم این قشنگ ترین متنیه که نوشتم تا به حال

رفقا، تا حالا دیدین یکی بخواد بپره توی یه حوض پر از آب و یخ؟ اولش می‌ایسته و نگاش می‌کنه. با خودش کلنجار می‌ره، هی عقب می‌کشه و دنبال راهیه که این کار رو براش آسون‌تر کنه؛ چون می‌دونه قراره شوک بدی بهش وارد بشه. یه عده سعی می‌کنن کم‌کم وارد آب بشن؛ اول دستشون رو می‌کنن توی آب، بعد پاشون رو و در نهایت می‌پرن توی حوض. اما یه عده هم با خودشون می‌گن: «بالاخره قراره برم توی این آب سرد؛ چه الان، چه ده دقیقه دیگه. پس چرا بیشتر از این معطل کنم؟» و مستقیم می‌پرن توی حوض. شروع کردن به درس خوندن هم دقیقاً یه جورایی همینه. می‌دونی قراره سخت باشه. می‌دونی قراره روزهایی برسه که حوصله نداشته باشی، خسته باشی و از حجم درس‌ها کلافه بشی. می‌دونی شاید اوایل نتونی اون‌جوری که می‌خوای درس بخونی. ولی رفیق، مشکل اینجاست که بعضی‌هاتون به‌جای اینکه با این سختی روبه‌رو بشین، تمام انرژیتون رو صرف فرار کردن ازش می‌کنین. امروز می‌گی از شنبه شروع می‌کنم. شنبه می‌رسه، می‌گی از اول ماه. اول ماه می‌رسه، می‌گی هنوز خیلی چیزها آماده نیست. و همین‌طوری روزها می‌گذرن و تو همچنان داری خودت رو برای شروع کردن آماده می‌کنی. بدونید که قرار نیست یه روز از خواب بیدار بشی و ببینی دیگه هیچ ترسی نداری، انگیزه‌ات کامله و همه‌چیز برای درس خوندن مهیاست. شاید تا مدت‌ها همون آدمی باشی که با بی‌حوصلگی پشت میز می‌شینه و باید خودش رو مجبور کنه که ادامه بده. باید بپذیری که بعضی کارها رو باید با وجود سختی‌شون انجام بدی، نه اینکه منتظر بمونی سختی‌شون از بین بره. یه چیز دیگه رو هم فراموش نکن؛ تو قراره کنکور بدی. چه امروز شروع کنی، چه یه ماه دیگه، چه با آمادگی بیشتر و چه با آمادگی کمتر. کنکور سر جاشه، روزها هم دارن می‌گذرن. تنها چیزی که با عقب انداختن تغییر می‌کنی، مقدار زمانی‌یه که برای آماده شدن در اختیار داری. پس انقدر با خودت کلنجار نرو. قرار نیست شروع کردن همیشه آسون باشه. قرار نیست از همون روز اول همه‌چیز درست پیش بره. بشین پای درس و شروع کن.

اگه یه روزی تنبلی کردی، اگه یه روزی کاراتو پشت گوش انداختی، اگه یه روزی دل به کار ندادی، اگه یه روزی از زیر مسئولیتت در رفتی... این رو خوب بدون؛ زندگی یه روزی یقه‌تو می‌گیره. شاید امروز نباشه، شاید فردا نباشه، ولی بالاخره یه روزی می‌رسه که باید جواب تمام اون روزا رو بدی اون روز دیگه نه بهونه‌هات چیزی رو عوض می‌کنن، نه حسرت خوردن چیزی رو برمی‌گردونه. چون زندگی قرار نیست هیچوقت هیچوقت هیچوقت زمان آسون‌تر بشه. زندگی همینقدر بی رحمه خیلیا میفهمن من چی میگم بقیه هم بعدا میفهمن

یاد بگیرید فرار نکنید

با یه آزمون زدی جاده خاکی؟ خب به جهنم، خراب کردی. درصدات پایین شد؟ خب به درک. چرا فکر می‌کنی دیگه تمومه؟ چرا با یه آزمون بد، این‌قدر زود ناامید می‌شی؟ چرا حتی یه درصد احتمال نمی‌دی که ورق به نفع تو برگرده و اوضاع درست بشه؟ چرا نمی‌فهمی که شما به خودتون بدهکارید؟ بدهکارید بابت زمانی که دارید برای درس خوندن می‌ذارید و تلاشی که می‌کنید. کسایی که پشت کنکور موندن، جمله قبلیمو خوب می‌فهمن. قرار نیست با یه آزمون بد، همه‌چی رو تموم‌شده بدونی. آزمونت رو خراب کردی؟ بررسیش کن، ببین کجا اشتباه کردی و سعی کن برای آزمون بعدی برطرفشون کنی. اگه قراره بعد از هر آزمون گریه و زاری راه بندازید و خودتونو ببازید، به نظرم بهتره قبل از شروع این مسیر، یه کم بیشتر بهش فکر کنید. چون قراره بارها نتیجه‌ای بگیرید که باب میلتون نیست. قرار نیست همیشه همه‌چی خوب پیش بره، همون‌طور که قرار نیست همیشه بد پیش بره. رفقا، یه چیزی می‌گم بذارید گوشه ذهنتون بمونه؛ زندگی خودش به اندازه کافی سخته، دیگه شما برای خودتون سخت‌ترش نکنید. به‌جای اینکه مدام خودتونو سرزنش کنید، سعی کنید اشتباهاتتون رو جبران کنید

ولی یه چیز از خودِ آزمون هم مهم‌تره: بعد از آزمون. زمانِ رفع اشکال. خیلی‌ها آزمون میدن، نتیجه رو می‌بینن، درصدهاشون خراب میشه و شروع می‌کنن به گریه و زاری که «چرا اینطوری شد؟ من نمی‌تونم...» این کار هیچ چیزی رو درست نمی‌کنه. نتیجه رو بپذیر. ببین کجاها اشتباه کردی. ببین چرا اشتباه کردی. و بعد بشین همون اشتباهات رو یکی‌یکی برطرف کن. آزمون قرار نیست بهت ثابت کنه که خوبی یا بدی؛ قراره ایراداتت رو به روت بیاره. اگه امروز یه آزمون رو خراب کردی، اتفاقاً فرصت داری که از همون خراب‌کاری چیزی یاد بگیری که دفعه بعد تکرارش نکنی. خیلی‌ها آخر سال حسرت همین آزمون‌هایی رو می‌خورن که امروز به خاطر «آماده نبودن» جدی نگرفتن. یه عده هم می‌پرسن: «از کجا بفهمیم سر آزمون کدوم سؤال رو رد کنیم؟ اول کدومو بزنیم؟ چطور زمان رو مدیریت کنیم؟» جوابش خیلی ساده‌ست: تجربه. با آزمون دادن، تحلیل کردن و دوباره آزمون دادن، کم‌کم یاد می‌گیری کجا باید مکث کنی، کجا رد بشی و کجا برگردی. ولی اگه آزمون ندی، این تجربه هم هیچ‌وقت ساخته نمی‌شه پس کم نذارید سر این موضوع.

یه نکته هست که حاضرم هر روز توی کانال بنویسم: آزمون‌ها رو جدی بگیرید. این جمله‌ی «آماده نیستم، از آزمون بعدی شرکت می‌کنم» رو بذارید کنار. چون حقیقت اینه که هیچ‌کس برای هیچ آزمونی کامل آماده نیست. همیشه یه مبحث مونده، یه درس عقب افتاده، یه سری تست نزده و یه عالمه ایراد هست که فکر می‌کنی اگه برطرفشون کنی، اون موقع وقت آزمون دادنه. ولی آزمون بعدی که برسه، باز هم همین داستانه. آزمون برای آدمی نیست که همه‌چیز رو بلده؛ آزمون دقیقاً برای اینه که بفهمی کجای کارت می‌لنگه. برو آزمون بده، حتی اگه خراب می‌کنی. رتبه‌ات بد میشه؟ بشه. درصدت پایینه؟ باشه. اشتباه زیاد داری؟ بهتر؛ چون حداقل فهمیدی کجاها مشکل داری. از آزمون فرار نکن فقط چون می‌ترسی نتیجه‌اش چیزی نباشه که دوست داری ببینی.

خیلی پیام می‌دید که «بمونم پشت کنکور یا نه؟» رفقا، من که نمی‌دونم شما کی هستید، چه شرایطی دارید، توی زندگیتون چه اتفاقاتی افتاده و اصلاً چرا به اینجا رسیدید. برای همین قرار نیست از پشت گوشی بهتون بگم «بمون» یا «نمون». کسی که بیشتر از همه می‌تونه توی این تصمیم کمکتون کنه، خانواده‌تونه؛ مخصوصاً پدر و مادرتون که هم شما رو بهتر از بقیه می‌شناسن، هم شرایطتون رو می‌دونن. اما اگه تصمیم گرفتید بمونید، یه چیز رو از همین الان بدونید: پشت کنکور موندن یعنی یک سال دیگه فرصت دارید؛ نه اینکه یک سال دیگه همون زندگی قبلی رو تکرار کنید. اگه قرار باشه دوباره همون ساعت خواب، همون بی‌نظمی، همون عقب انداختن‌ها، همون روزهای از دست رفته و همون بهونه‌ها تکرار بشه، موندن پشت کنکور فقط عقب انداختن همون شکست برای سال بعده. قبل از اینکه بگی «یک سال دیگه تلاش می‌کنم»، از خودت بپرس: سال قبل دقیقاً کجا خراب کردم؟ چرا خراب کردم؟ و مهم‌تر از همه، این بار قراره چه چیزی متفاوت باشه؟ چون یه جمله تلخ هست که ارزش فکر کردن داره: «اشتباه بار اول اشتباهه، بار دوم خریته.» پس اگر می‌خوای بمونی، با امیدِ خالی نمون؛ با تصمیم بمون. با برنامه بمون. با قبول کردن اشتباهاتت بمون. با این قول بمون که قرار نیست سال بعد، همین آدمِ امسال باشی. چون بدترین اتفاق این نیست که یک سال دیگه هم نتیجه نگیری؛ بدترین اتفاق اینه که یک سال دیگه برگردی و بفهمی هیچ‌چیز رو عوض نکردی. اون موقع دیگه نمی‌تونی تقصیر رو گردن شانس، کنکور یا شرایط بندازی. پس اگر می‌مونی، این بار واقعاً بمون؛ نه برای تکرار یک سال، برای ساختن یک آدم جدید از خودت.

یه روزایی هست که از همه‌جا ناامیدی. یه جایی می‌رسی که دیگه نه حوصله جنگیدن داری، نه حتی حوصله توضیح دادن اینکه چی شده. اشکالی نداره. بعضی وقت‌ها فقط باید یه گوشه بشینی و خسته باشی. نمی‌خوام از اون حرف‌های زرد بزنم که «قوی باش»، «تسلیم نشو»، «همه‌چی درست میشه». نه، زندگی همیشه قرار نیست درست پیش بره. هر کسی یه جایی از زندگیش با یه چیزی دست‌وپنجه نرم می‌کنه. یکی رو رد می‌کنی، یکی دیگه از راه می‌رسه. بعضی وقت‌ها هم انقدر پشت سر هم اتفاق میفته که حتی فرصت نفس کشیدن نداری. پس اگر یه روز خسته شدی، از زندگیت متنفر شدی، یا فقط خواستی چند ساعت از همه‌چی فاصله بگیری، خودتو سرزنش نکن. فقط حواست باشه که استراحت با فرار کردن فرق داره. من اینو وقتی فهمیدم که جواب کنکور اومد. اون روز انگار تمام خستگی چند ماه ریخت روی سرم. خودمو توی اتاق حبس کردم. نه حوصله کسی رو داشتم، نه حوصله حرف زدن. دنبال مقصر می‌گشتم؛ دنبال یه چیزی که بتونم بندازم گردنش و بگم «تقصیر این بود». ولی هرچی بیشتر فکر کردم، آخرش رسیدم به خودم. من بودم که نخوندم. من بودم که بعضی روزها جدی نگرفتم. من بودم که وقت داشتم و ازش درست استفاده نکردم. پذیرفتنش از خود نتیجه هم سخت‌تر بود. ولی بعضی حقیقت‌ها رو هرچقدر هم تلخ باشن، باید قبول کرد. نه برای اینکه خودتو له کنی؛ برای اینکه دفعه بعد، وقتی دوباره سر یه دوراهی رسیدی، همون اشتباه رو تکرار نکنی. زندگی قراره سخت باشه. قرار نیست همیشه برنده باشی. قرار نیست همیشه انگیزه داشته باشی. گاهی فقط باید خسته باشی، یه نفس بکشی و دوباره تصمیم بگیری با زمانی که برات مونده، چه کار می‌خوای بکنی.

به یه آدم پولدار بگو بی پولی بهت میخنده به یه آدم قوی بگو ضعیف بهت میخنده به یه نابغه بگو احمق بهت میخنده چون حرفا فقط وقتی ناراحتمون میکنن که ته دلمون به حقیقتش باور داشته باشیم