کافه دکلمه

  تنهایی که از سر بگذرد، از پرداختن به اصل زندگی طفره می روی و غرق می شوی آرام در قعر گرداب ِ خاطراتی که مو را از ماست ِ بی کسی ات بیرون می کشند.. دلت را دو دستی می چسبی، مبادا از نو طعمۀ آغوشی شود از جنس ِ هوس.. که هوس گزیده همیشه می ترسد از آغوش های عشق نمای سیاه و سفید.. تنهایی که احاطه ات کند سیر تا پیاز ِ عشق را لاجرم به شعر حـــواله می دهی تا سفسطه کند از عاشقانه هایی که تنها در افسانه ها، خـــاک می خورند...

وقتی دلت تنگ باشد و دستت  به هیچ کاری نرود وقتی دلتنگی باشد و دستت  رابه هر کجا که بند میکنی سست ازکار درآید از قضا دلتنگی باشد و از کنار دلتنگی ات  ساده که هیچ بی تفاوت گذر کنند  و رد شوند ! وقتی دلتنگی باشد ودلی نمانده باشد وقتی می دانند که دلتنگی و کاری نمی کنند وقتی‌… وقتی… وقتی… باید تمام این کلمات را گذاشت دم کوزه و آبش راخورد … نه ؛ نه ؛ نه اصلا باید همان جمله ی همیشگیم را بگویم: که خاک بر سر تمام این کلمات که تو از میان تمامشان نمی فهمی که من دلتنگم؛ دلتنگ!

بر قلّه ایستادم آغوش باز کردم تن را به باد صبح جان را به آفتاب سپردم روح یگانگی با مهر با سپهر با سنگ با نسیم با آب با گیاه در تار و پود من جریان یافت! موجی لطیف بافته از جوهر جهان تا عمق هفت پردهٔ تن را ز هم شکافت «من» را ز تن ربود! «ما» ماند راه یافته در جاودانگی

سلاااام صبحتون پرانرژی وشااااد💥🥰💥