کافه دکلمه

       میخوانمت به طعم بوسه های باران

#شبتون_پرازآرامش

‍ ‍ کبریای توبه را بشکن پشیمانی بس است از جواهرخانه خالی نگهبانی بس است ترس جای عشق جولان داد و شک جای یقین آبروداری کن ای زاهد مسلمانی بس است خلق دلسنگ‌اند و من آیینه با خود می‌برم بشکنیدم دوستان دشنام پنهانی بس است یوسف از تعبیر خواب مصریان دلسرد شد هفتصد سال است می‌بارد! فراوانی بس است نسل پشت نسل تنها امتحان پس می‌دهیم دیگر انسانی نخواهد بود قربانی بس است بر سر خوان تو تنها کفر نعمت می‌کنیم سفره‌ات را جمع کن ای عشق مهمانی بس است!  

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود ور آشتی طلبم با سر عتاب رود

#شام_مهتاب

بیا جانا دمی  با ما  ،  تو سر کن ازین میخانه هم گاهی ، گذر کن درین میخانه می ، رنگی دگر داشت صدای  دلکش ،  آهنگی دگر داشت

#نجوای_شبانه

الهی! هر که تو را شِناخت و عَلَمِ مِهرِ تو اَفراخت، هر چه غِیر از تو بود، بیَنداخت. الهی! آن کَس که تو را شِناخت جان را چه کُنَد؟ فرزند و عَیال و خانِمان را چه کُنَد؟ دیوانه کُنی، هر دو جَهانَش بَخشی دیوانه ی تو هَر دو جهان را چه کُنَد؟

‍ ز باغ پیرهنت چون دریچه‌ها وا شد بهشت گم‌شده پشت دریچه پیدا شد رها ز سلطهٔ پاییز در بهار اتاق گلی به نام تو در بازوان من وا شد به دیدن تو همه ذره‌های من شد چشم و چشم‌ها همه سر تا به پا  تماشا شد

       من یک پنج شنبه در دل آذر در میانه ی پاییز در اوج تقویم جا مانده ام! و تو مدتهاست رفته ای … اگر نیایی باران هم از کنار ما با لکنت می گذرد جمعه های بی روزن و پنجره قد می کشند در نگاه سبز تمام پنجشنبه ها و کسی سراغ از ستاره و سیب و سلام نمی گیرد