کافه دکلمه

شب را لای ترمه تکرار می‌پیچم و در آخرین صندوقچه تار گرفته‌ی خاطراتم پنهان می‌کنم پرده ها را کنار می‌زنم با چشمکی به رنگ آسمان خورشید را به تناول صبحانه و لبهایم را به  شیرینی نگاهت دعوت می‌کنم سرنوشت راه خودش را پیدا می‌کند میان فنجانی که از طعم بوسه‌های تو شیرین‌ می‌شود  

 معصوم ، ساکت ، بی‌‌وطن در خواب جان دادم سنگم که مدتهاست زیر آب جان دادم رودی که من همبسترش بودم نمی‌دانست آن شب چرا در خلوت مهتاب جان دادم

نیلوفری بودم که در تبعید روییدم آخر میان غربت مرداب جان دادم

به نام افریدگار،،،،مهربانی،،،       منتظر نباش زندگی به تو معنا بده، بلند شو       و زندگی را                    معنا کن از قوی ترین بهونت قوی تر باش برای اینکه تکیه گاه کسی باشی برای اینکه با قدرت از جات بلند بشی برای اینکه به هدفت برسی برای اینکه دست کسی را بگیری                   فردای تو نهفته در امروز تو است پس امروز رو خوب بساز             تا فردایی عالی داشته باشی..