کافه دکلمه

بیکــلام انزوا

وقتی اندوه در سینه رسوب می‌کند، آن را بر صفحه‌ی کاغذ می‌ریزم. نوشتن، دست‌کم گرفتنِ بارِ غم نیست، بلکه بیرون کشیدنِ خار از عمقِ جان است. هر جمله‌ای که می‌نویسید، تکه‌ای از آن بارِ سنگین را از روی شانه‌هایتان برمی‌دارد. بگذارید کلمات، قصهِ نزیسته‌ی شما را روایت کنند؛ حتی اگر این کلمات، تکرارِ یک دردِ بی‌پایان باشند. #شبتون_پرازآرامش🌙 🖊#مصطفی_کنگاوری 🎙#دنیا_سادات_هاشمی    

آمدی، رد شدی از دور نگاهم کردی چشم بر هم زدی و چشم براهم کردی بغلم کردی و دلبسته ی این زهر شدم بغلم کردی و دیوانه ی یک شهر شدم بغلم کردی و آفاق تماشا می کرد ماه تا دیدنمان روزنه پیدا می کرد در و دیوار پر از حس حسادت شده بود بوسه هامان جلوی آینه عادت شده بود تا سر درد و دل پیرهنت وا می شد بین چشم من و موهای تو دعوا می شد 🖊#منصور_یال_وردی 🎙#بهار 🎙#سجادطالبی_آیهان 🎚🎛#سجادطالبی_آیهان

بیکــلام غمگین ناب

مبادا یارب آن روزی که من از چشم یار افتم که گر از چشم یار افتم ز چشم اعتبار افتم شراب لطفْ پُر در جام می‌ریزی و می‌ترسم که زود آخِر شود این باده و من در خُمار افتم به مجلس می‌روم اندیشناک ای عشقِ آتش‌دم بِدَم بر من فُسونی تا قبول طبعِ یار افتم ز یُمنِ عشق بر وضعِ جهانْ خوشْ خنده‌ها کردم مَعاذالله اگر روزی به دست روزگار افتم تَظَلُّم آن‌قَدَر دارم میانِ راهت افتاده که چندانی نگه داری که من بر یک کنار افتم عَجَب کیفیّتی دارم بلند از عشق و می‌ترسم که چون منصور حرفی گویم و در پای دار افتم دگر روز سواری آمد و شد وقت آن، وحشی! که او تازد به صحرا، من به راه انتظار افتم 🖊#وحشی_بافقی 🎙#مهرداد_صبا شبتون در آغوش امن خدا