‌‌ ‌‌ ‌‌‌ ‌ ‌ ‌ ๋ ࣭ ‌ 𝗉ī𝗇𝗄𝗎 グミ ֶָ

آنجا کہ پاییز، جامه‌ے زرین بر قامت دࢪختان پوشانده بود و بࢪگ‌های نارنجے آرام بر زمین می‌نشستند تو ࢪا دیدم. همان دَم جہان از حرکت ایستاد و تنها نگاه تو برایم ماند.جان شیرینم دࢪ چشم‌هایت کہکشانی از جنس نوࢪ می‌درخشید ، روشن‌تر از هر آسمان شب.  آنگاه کہ لبخند زدی گویی تمام هستے برای من دوباره متولد شد.صدای تو مانند نغمه‌ای شیرین در جانم می‌پیچید و مرا به آرامشی بی‌مانند می برد. و لبانت... لبانت سرخ و فریبنده چون یاقوت انار گون ،مرا به اسراری کشاند که هیچ واژه ای تاب بیانش را نداشت. دیدار تو تصادفی زودگذر نیست،بلکه تقدیری ست که در رگ و خونم نوشته شده است. ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌برای سنیور فیوره،با شوقی بی انتها