به رنگ آبیِ روحم؛

چقدر زندگیم غیر قابل پیش‌بینی مثل خودم.

-بگم ب چی میخندم گریه ات میگیره.

-اگه بفهمی به چی میخندم،گریه ات میگیره.

۵ تیر ۱۴۰۵

۵ تیر ۱۴۰۵

1:25

بریم تهران؟؟؟

۴ تیر ۱۴۰۵

تو ندیدی، ولی با حرفی که زدی بزرگ‌ترین پروانه‌ی دلم پر کشید و رفت.

تو با قلب ویرانه ی من چه کردی؟ ببین عشق دیوانه من چه کردی در ابریشم عادت آسوده بودم تو با حال پروانه من چه کردی؟ ننوشیده از جام چشم تو مستم خمار است میخانه من، چه کردی؟ مگر لایق تکیه دادن نبودم؟ تو با حسرت شانه من چه کردی؟ مرا خسته کردی و خود خسته رفتی سفر کرده با خانه من چه کردی؟ جهان من از گریه‌ات خیس باران تو با سقف کاشانه من چه کردی؟

بد ذات اگرچه گاه خوش‌رفتار است، از پشت نقاب در پی‌ آزار است، صدبار اگر پوست بیندازد مار، در باطن خود هنوز هم یک مار است🐍

با اینکه خیلی وقته دورم از خونه ولی هنوزم حسم بهت همونه.