˹ Med & Mind ˼

لیمیت : 600

جوین بودنتون چک نمی‌شه ، چون باید دلی اینجا باشی نه از روی اجبار!

من به سرنوشت اعتقاد ندارم، آیندمون رو فقط خودمون با تصمیماتمون می سازیم.

گاهی از خودم می پرسم چرا این اتفاق ها برام افتاد و اینقدر از سال‌های زندگیم هدر رفت؟ چرا اینقدر دیر به هدفم رسیدم در حالی که توانایی این رو داشتم سال اول بهش برسم، اگر اون اتفاق ها نیفتاده بودن الان من کدوم دانشگاه بودم؟ ولی خوشحالم که این مسیر اینقدر طولانی شد، می دونین چرا؟؟ چون من الان به فردی تبدیل شدم که اگر سال اول قبول می شدم یه اپسیلون هم از روحیه قوی و شکست ناپذیری که الان دارم رو بدست نمی آوردم و از خود الانم خیلی راضی ام. آره ادامه بده اونقدری که حتی همه دنیا باهات مخالفن و روی شکستت شرط بندی کرده بازم ادامه بده. ادامه بده تا اونقدری که حتی چشم هات خشک بشن و هیییچ کسی بهت باور نداره. تویی که امید رو می سازی و باور رو بوجود میاری :)

و می دونین تهش چی شد؟ اون معجزه ای که دنبالش بودم اتفاق افتاد :))) پیشرفت درسی من اونقدری شدید بود که تا دی ماه به درصد مورد نظرم توی آزمون های ماز رسیدم و من موفق شدم :)) اینقدر گریه کردم که خودم باورم نمیشد. ولی این گریه شادی بود نه از اون گریه هایی که به خاطر غم، حسرت و ناتوانی می کردم.

دیدین میگن زندگی بالا و پایین داره. با خوندن داستان من دقیقا متوجه میشید منظورم چیه: من سال نهم و دهم درس خوندنم به اوج رسیده بود. سمپادی بودم و بالاترین معدل کلاس. کل فامیل می دونستن من خیلی درس خونم و به پزشکی خیلی زیاد علاقه دارم و خانم دکتر صدام می کردن. سال یازدهم کرونا اتفاق افتاد، با وجود آموزش بی کیفیت کلاس های آنلاین که اون موقع اوایل بود و هنوز اساتید آشنایی درستی از سیستم ها نداشتند به سختی تا تابستان پیشرفتم رو حفظ کردم و آخرین آزمون تابستان قبل از شروع پایه دوازدهم تراز قلم چیم ۶۶۰۰ شد. مهر ماه پدر بزرگم فوت کرد و مشکلات خانوادگی شدید شروع شد، والدینم مثل اینکه یادشون رفته بود من کنکوری ام و کلا خونه انگار میدان جنگ بود، من هم کمی دخالت می کردم و اونها عصبانیتشون رو روی من خالی می کردن. اونها رو مقصر نمی دونم دیگه اتفاقی بود که باید می افتاد. در نتیجه من با یک شیب ملایم تا دی ماه پسرفت کردم. وقتی به دی رسیدم دیدم که خیلی عقب افتادم و تا حدی کمال گرا بودم و این باعث می‌شد از خودم متنفر باشم و گفتم دیگه نابود شدم و به رقیب هام نمیرسم. برای اروم کردن خودم با چند نفر آنلاین دوست شدم، دوره قرنطینه بود و همه توی اینترنت شب تا صبح آنلاین بودن. تا خرداد پسرفت من اونقدری شدید شد تا حتی یادم رفت من تا چند ماه پیش تاپ مدرسمون بودم. هر چه بیشتر از خودم متنفر می شدم و اصلا نمی خواستم سر جلسه کنکور بشینم! کنکور ۱۴۰۰ رو خراب کردم و یه رتبه افتضاح گرفتم. تابستان که نتیجه ها آمد اینقدر ناامید و از دنیا متنفر شده بودم که به چیزای منفی فکر می کردم. مشکلات خانوادگی و دردسر ها رفع شد، اون دوست ها که فقط وقتم رو هدر دادند ترکم کردند. برای کنکور ۴۰۱ شروع کردم، خودم رو جمع و جور کردم و از بهمن درس خوندنم جدی شد ولی دیر بود و رتبه مورد نظرم رو نگرفتم و یه رشته پیراپزشکی قبول شدم. موقع انتخاب رشته با یه مشاور تاپ صحبت کردم، نتونستم خودم رو کنترل کنم و موقع صحبت کردن گریم گرفت و بهش گفتم که من هر طور شده پزشکی می خوام و تمایل دارم بازم پشت کنکور بمونم ولی اون با یه لحن خیلی بد باهام صحبت کرد و نتیجه حرفش این بود که همین تو موفق شدی رتبه ات رو به یک سوم برسونی کافیه و ممکنه سال بعد رتبه ات بدتر بشه و پشت کنکور موندن احمقانه است و... حتی گفت کاش جواب تلفنت رو نداده بودم چون گریه ات داره آزارم میده‌. من رفتم دانشگاه و ترم اول دوستهای خوبی پیدا کردم ولی همه چیز موقت بود. شب و روزم با عذاب حسرت و گریه می گذشت، شب ها با چشمهای خیس خواب می رفتم و با خودم می گفتم چرا این اتفاق ها سر من افتاد؟ نکنه کسی من رو نفرین کرده که به هدفم نرسم؟ من که داشتم بهش می رسیدم یعنی روی مرز موفقیت بودم!! می دونستم اون رشته مناسب من نبود، دیگه با بی میلی درس می خوندم و انگار افسرده شده بودم. از بهمن دیگه بعضی کلاس ها رو کامل شرکت نکردم و آروم آروم برای خلاص شدن از اون حس عذاب وجدانی که داشت من رو از درون می خورد کتاب های کنکور رو پیدا کردم شروع به خوندن کردم. دیدم همه چیز یادم رفته بود ولی من تسلیم نشدم و ادامه دادم گفتم شاید معجزه شد و هدفم رسیدم. کنکور ۴۰۲ رو دادم و یه رتبه افتضاح گرفتم، البته بیشتر به خاطر این بود که من با همون نمرات 1400 کنکور دادم و اون بهم یه تراز افتضاح داد و اصلا نمی دونستم باید ترمیم کنم. تراز کنکور هم خوب نبود ولی گریه نکردم چون می دونستم اصلا خوب نخونده بودم و همه چیز یادم رفته بود، وقتی رتبه های کنکور ۴۰۲ آمد تقریبا اواسط مرداد بود. اون موقع من خیلی به ادامه زندگیم فکر کردم. اینکه الان من واقعا باید چیکار کنم؟؟ اون رشته رو ادامه بدم؟ حتی با وجود اینکه بعضی کلاسها رو شرکت نکردم و از هم دوره ای هام خیلی عقب افتادم و الان باید ترم بعد از اول اونها رو شرکت کنم؟؟ بازم کنکور بدم؟؟ ولی من که یه رتبه افتضاح گرفتم؟؟ من واقعا چیکار کنم؟؟ از هر دو جهت ضربه خوردم و به هر دو مسیر امیدی نداشتم. یک هفته کامل طول کشید تا تصمیم بگیرم. تحت فشار روانی زیادی هم بودم و خیلی برام سخت بود. خلاصه اینکه با قاطعیت کامل گفتم "من دوباره کنکور میدم" اشکالی نداره هرررر چقدر هم رتبه ام افتضاح بوده باشه ولی من جا نمیزنم. کتابها کنکور قبلیم همه برای کنکور های ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱ و هلاصه خیلی قدیمی بودن ولی من می خواستم کنکور ۱۴۰۳ رو شرکت کنم، با خودم گفتم نمی خوام پدر و مادرم رو به خاطر اشتباهات اذیت کنم پس مجبورشون نمی کنم که برام کتاب نو بخرن و ازمون قلم چی ثبت نام کنن. پس لپ تاپ قدیمی برادرم رو قرض گرفتم و pdf کتابهای کنکور رو از کانال های تلگرام دانلود کردم و با پولی که قبلا ذخیره کرده بودم ازمون ماز رو ثبت نام کردم. درس خوندن برام سخت شده بودم چون نور لپتاپ چشمم رو خشک می کردم ولی اینها برای من چیزی نبود، من با عقده و نفرت زیاد می خواستم حقم رو پس بگیرم.