Riyan's Arcadia

و همینه که باعث میشه نترسم،بی پروا برم جلو و اهمیتی به قانونای مسخره اطرافم ندم. این زندگی منه و دنیای من با دیدگاه من ساخته میشه،چرا باید اجازه بدم کسایی دیگه دخل و تصرفی توش ایجاد کنن؟ ترجیح میدم توی دنیای با ارامش که تو ذهنم هست زندگی کنم،حتی اگر قراره باشه خودم رو از تمام اجتماع جدا کنم هم موردی نیست. تا وقتی خوشحال باشم و ارامش داشته باشم هر کاری که باشه انجام میدم. ما ادما یادمون رفته که به زمین اومدیم تا خوشحالی رو پیدا کنیم. و در حالی ک توی وجود خودمونه،تو پول و ثروت و شهرت دنبالشیم و در نهایت پوچی جای خالی قلبمونو پر میکنه

گاهی اوقات فکر میکنم این زندگیه،مگه من چقدر قراره عمر کنم که تمام لحظاتمو با حسرت سپری کنم؟چقدر سال باید راه اشتباهمو ادامه بدم که بعد تصمیم بگیرم سالها بعدتر دوباره راهمو درست کنم؟ چقدر قراره انرژی بذارم تا بتونم یه لحظه رو جبران کنم؟

هر چیزی پایانی نداره چون حتی غیر ممکنم غیر ممکنه ترس از آینده،ترس از گذشته و حال، کی میدونه شاید یروز اون غیر ممکنی ک تو ذهنت ساخته بودی اتفاق بیفته؟

هر وقت عصبی میشم یا بدبختی پشت بدبختی میاد اینو تکرار میکنم

خدا دارد فقط صبر مرا اندازه میگیرد (فاضل جون)

ما حتی گاهی از اونچه که تصور میکنیم خوشبخت تر میشیم و گاهی همه چیز ساده تر از افکارمون پیش میره. اما همیشه نقطه تمرکزمون روی اون یباریه که بد شد،یباری ک اونقدری که باید خوب نشد. لحظاتمون برای انتظار خوشبختی میگذره و پنج سال بعد دلتنگ امروزمون میشیم در حالی که همین حالا در گذشته،یه آینده حساب میشد. زندگی کردن تو آینده بهتر نیست از همین الانمون شروع بشه؟

.