D-

دوران غارنشینی طلایی‌ترین دوران زندگی انسان بوده. آتیش روشن میکردن، رو دیوار کسشر میکشیدن، زیاد حرف نمیزدن، هرشب کباب میخوردن و طرف حسابشونم نهایتا گرگی، خرسی چیزی بوده، نه یه سری انسان زبون‌نفهم خارکسه.

یکم از اتاق میرم بیرون پیش خانواده، دقیقه نکشیده دعوا میشه میرم تو اتاق.

در طول روز خودمو مشغول میکنم با درس و باشگاه ولی امان از شب. وقتی شب میشه انگار فکرت منتظر بوده یه جوری خودشو از لابه‌لای اینا بکشه بیرون و بگه هی من هنوز هستم.. همیشه، توی روز بخوای جلومو بگیری شب میام یقه اتو میگیرم و پرتت میکنم به همون دلتنگی که داشتی...

نه تونستم بدستش بیارم نه تونستم از دوست داشتنش دست بردارم فقط دارم از فکر کردن بهش زجر میکشم و اذیت میشم.

من شهریور پارسال با من شهریور امسال تنها فرقی که داریم اینه که باهات حرف میزدم و بودی ولی الان حتی نمیدونم حالت چطوره..

میتونم بدون تو زندگی کنم، شیش ماه، یه سال، پنج سال و حتی یاد گرفتم که چطور بهت فکر نکنم. ولی هروقت چشمم به عکست می‌افته یا یه چیزی که منو یاد تو میندازه میشنوم ، یهو همه چیز از جلوی چشمام رد میشه و فقط سوالم اینه که «واقعا من کجای راه رو اشتباه رفتم؟».

روز جهانی سگ رو به اخلاقم تبریک میگم

وضعیت زندگی طوریه که روان که برامون نمونده ، جسممون هم تحت تاثیر اینا آسیب میبینه چند سال دیگه قراره چی از ما باقی بمونه..

یکی بره از امیر‌پارسا بپرسه چرا ناگهان نوبت ما نمیشه پس؟!

اون خجالت لیزر هیچوقت قرار نیست از بین بره.

یه قسمتی از قلب من، همیشه منتظر برگشتن تو می‌مونه.

حس می‌کنم به سندرومی به اسم (وای من خیلی عقبم) دچارم که متاسفانه درمانم نداره.

به وقت

۳۱ مرداد ساعت ۱۹:۴۵

یکسال مثل برق گذشت و نمیدونم اون شب تا به اینجای زندگیم بزرگترین اشتباهم محسوب میشه یا نه ، هم ازش پشیمونم هم با خودم میگم اینجوری تونستم یه چیزایی رو که ممکن بود هیچوقت راجبت ندونم بفهمم. حالم خوب بود ، حالت خوب بود تنها فرقمون اینجا بود که من میدونستم همه چیز الکیه جز احساساتم. هنوز نمیدونم واقعا دوستم داشتی یا یکی بودم مثل بقیه ولی من اصلا از دوست داشتن تو پشیمون نشدم‌. کاش من واقعی باهات حرف میزد، کاش من واقعی روزمره ، نگرانی، ترس‌هاشو باهات درمیون میذاشت و همچنان از حالت خبر داشت...

من زحمت کشیدم هفته قبلی رو تموم کردم چخبره هی شنبه شنبه